Πήγα το πρωτάκι μου στο σχολείο. Τον γιο μου να έστελνα φαντάρο στην παραμεθόριο πιο ψύχραιμη θα ήμουν.

Μυρτώ Κάζη
Mon, 14/09/2020 - 16:01
0 Comments

Σε αυτό το άρθρο θα σας πω αλήθειες.

Το βράδυ της Κυριακής για να καταφέρω να κοιμηθώ πήρα βαλεριάνες. Το έλεγα αστειευόμενη πως δεν θα μπορέσω να ηρεμήσω αλλά το βράδυ μου ήταν στην πραγματικότητα χειρότερο από κάθε φαντασία. 

Το μυαλό μου έκανε σενάρια τρελά, η καρδιά μου χτυπούσε σε παλμούς Άτο Μπόλτον την ώρα που έκοβε την κορδέλα του τερματισμού στους Ολυμπιακούς Αγώνες και όσο κι αν προσπαθούσα να με πείσω πως είμαι καλά, ήξερα μέσα μου πως είχα παρανοήσει.

Πώς θα πάει αύριο μόνος του στο σχολείο;

Και αν θέλει να πάει τουαλέτα και ντραπεί να το πει;

Αν πεινάσει; Αν διψάσει; Αν νυστάξει;

Η προετοιμασία του φαντάρου:

Εδώ και μια εβδομάδα κάνω μια ολοκληρωμένη πλύση εγκεφάλου στον μικρό φαντάρο. Του εξηγώ ανά μισή ώρα πόσο ωραίο είναι το σχολείο, πόσο ωραία θα περάσει, πόσο τυχερός είναι που θα πάει (τι λέω η μάνα) και γενικά πόσο φανταστικό είναι που τελείωσαν οι διακοπές και μπαίνουμε σε πρόγραμμα. (ντροπή μου, αλλά τέτοια λέω στο παιδί που βέβαια με κοιτάει σαν εξωγήινο σε πλήρη παράκρουση). Εγώ συνεχίζω κανονικά τον χαβά μου και του εξηγώ με πολλά επιχειρήματα πως ΕΙΝΑΙ ΤΥΧΕΡΟΣ! Μέσα μου κλαίω με μαύρο δάκρυ και κλαίω και όταν βρεθώ μόνη μου. Μα τι έχω πάθει η μάνα;

Το lunchbox της παραμεθορίου:

Η Κυριακή ήταν αφιερωμένη ολόκληρη στο φαγητό του φαντάρου! Το lunchbox γέμισε λες και το παιδί έφευγε για Έβρο. Για την πρώτη ημέρα τού έβαλα:

  • 1 μήλο
  • 1 τσουρέκι
  • 1 μουστοκούλουρο (το μεγάλο μέγεθος, τώρα ξαφνικά δεν με πειράζει που θα φάει τόση ζάχαρη)
  • και ένα τάπερ με σνίτσελ και μακαρόνια paw patrol. Μη δει ο μικρός φαντάρος το κανονικό μακαρόνι και δεν το φάει
  • Πιρουνάκι
  • Χαρτοπετσετούλες μπόλικες μη λερωθεί και δεν έχει το παιδί να σκουπιστεί

Πρωινό εγερτήριο

Ξύπνησα πολύ πριν το διπλό ξυπνητήρι γιατί πολύ απλά οι βαλεριάνες δεν έπιασαν και άρα δεν είχα κοιμηθεί. Στα ελάχιστα λεπτά που κοιμήθηκα είδα κάτι αδιανότητους εφιάλτες οπότε δεν το μετράω σαν ύπνο. Πετάχτηκα από το κρεβάτι με τη γνωστή ταχυπαλμία και πήγα να ξυπνήσω τον μικρό φαντάρο. Η παράνοια της ΑΠΙΣΤΕΥΤΗΣ ΤΥΧΗΣ του που θα πάει σχολείο συνεχίστηκε με διπλή ενέργεια από τη χτεσινοβραδινή, ενώ ο μικρός φανταράκος σερνόταν από το δωμάτιο στην κουζίνα και από εκεί στο σαλόνι για να βάλει τα στρατιωτικά του. Συγνώμη, τη στολή του σχολείου.

Η θητεία ξεκινά

Ο αποχωρισμός στο σχολικό ήταν ένα σοκ για την Ελληνίδα μάνα που άφησε το πρωτάκι της "μόνο και απροστάτευτο" (δεν θέλω σχόλια) και προσπάθησε με κάθε τρόπο να μην κλάψει, να μην τρέξει ούτε ένα δάκρυ, να μη λυγίσει και αποκαλυφθεί το θέατρο του παραλόγου. Ο φαντάρος, φορώντας όλο τον εξοπλισμό της μάχης, επιβιβάστηκε στο σχολικό του και χαιρέτησε τη μαμά του με ένα μεγάλο ερωτηματικό (αγγλικό το φαντάστηκα) να καλύπτει το πρόσωπό του. "Μα τι έπαθε η μάνα μου και κάνει έτσι;".

Η πρώτη ημέρα στον στρατό

Φαντάζομαι για τον μικρό φαντάρο ήταν μια μέρα γεμάτη νέες εικόνες, νέους φίλους και νέες εμπειρίες. Η μάνα του φαντάρου πάλι, πέρασε μια... διαφορετική ημέρα, γεμάτη μικρές ή μεγαλύτερες παράνοιες, άγχη και ένα ασταμάτητο κοίταγμα στο ρολόι που συνοδευόταν από μαθηματικές πράξεις αντίστροφης μέτρησης μέχρι να γυρίσει ο φαντάρος από την παραμεθόριο στο σπίτι του.

Θέλω να πιστεύω και να ελπίζω, πως όταν έρθει η ώρα για τη μικρή φανταρίνα να πάει 1η Δημοτικού θα είμαι πιο έμπειρη και κυρίως πιο ψύχραιμη. Γιατί η μαμά του λόχου τελικά οφείλει στον εαυτό της αλλά κυρίως στα παιδιά της να δουλέψει προς την ανεξαρτησία τους. Δεσμεύομαι να το προσπαθήσω.

 

Καλή αρχή σε όλα τα πρωτάκια και στις υπέροχες μαμάδες που βιώνουν την 1η Δημοτικού όπως εγώ!