Child

Πάντα είχα αυτή την απορία ή καλύτερα το παράπονο... Γιατί τα άλλα παιδάκια δεν ακούγονται;

Έχουμε εναποθέσει τις ελπίδες μας σε αυτούς. Ευχόμαστε κι ελπίζουμε να είναι πιο συνειδητοποιημένοι, πιο δημιουργικοί, πιο άξιοι από εμάς.

Το θέμα δεν είναι αν ένα παιδί θα αρχίσει να ξεστομίζει «κακές λέξεις», αλλά το πότε. Αυτό θα καθορίσει και το πώς θα το αντιμετωπίσουμε - όπως φυσικά και η διάθεση με την οποία το έκανε αφού, ειδικά στις μικρότερες ηλικίες, συνήθως δεν βρίζουν από θυμό αλλά για διάφορους άλλους λόγους.

Πλησιάζουμε ήδη στα μέσα του Μαΐου και, παρόλο που έχουμε ακόμα πρόσφατες τις διακοπές του Πάσχα, πιάνουμε συχνά τον εαυτό μας να μετράει αντίστροφα μέχρι την καλοκαιρινή άδεια του Ιουλίου ή του Αυγούστου.

Πουθενά αλλού δεν υπάρχει, ίσως, μεγαλύτερο χάσμα ανάμεσα στις προσδοκίες και την πραγματικότητα από τον ρόλο του γονιού.

Στη συζήτησή μας με μια φίλη, μητέρα δύο κοριτσιών, 5 και 8 ετών, περιέγραψε ένα σκηνικό γνώριμο σε πολλούς γονείς. Όταν πηγαίνει καθημερινά στο σχολείο να παραλάβει τις κόρες της, τις βρίσκει στην πιο ανεξέλεγκτη εκδοχή τους.

Μπορεί, λίγο αφότου ξεκινήσει το μωρό μας να σχηματίζει τις πρώτες του συλλαβές, να ξεκινάει το αιώνιο debate για το αν θα πει πρώτα μαμά ή μπαμπά, στην πραγματικότητα όμως δεν μας νοιάζει καθόλου η σειρά προτεραιότητας.

Το περιμένουμε πώς και πώς να κατέβει από το σχολικό, προσπαθούμε να μαντέψουμε από το ύφος του αν είναι χαρούμενο, προβληματισμένο ή απλώς κουρασμένο, κι από την αγωνία μας κάνουμε σχεδόν πάντα τη λάθος ερώτηση: «Πώς πήγε το σχολείο σήμερα;».