Ο Γιώργος Παπαγεωργίου στο BOOM: «Όταν μου γελάει η Έλλη νιώθω ότι έχω όλο τον κόσμο μπροστά μου»

Μαρία Ροδίτη
Sat, 05/04/2025 - 17:16

Το ραντεβού μας δόθηκε ένα μεσημέρι στο Μετς, εκεί όπου απολαμβάνουν οικογενειακώς τις βόλτες τους με τη Δανάη Μιχαλάκη και τη μικρή Έλλη-Φιλαρέτη. Χαμογελαστός και αυθόρμητος, ο Γιώργος Παπαγεωργίου μας ξενάγησε στη γειτονιά του, μας άνοιξε την καρδιά του και μας εντυπωσίασε με τις super cool απόψεις του, δίνοντάς μας έναν ακόμα λόγο να μπούμε στο fan club του.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ: Η Δανάη Μιχαλάκη στο BOOM: «Νιώθω σαν να ήμουν από πάντα μαμά»

Photo: Tonia & Theodore Photography

Γιώργο, τι σκέφτηκες τη στιγμή που έμαθες ότι περιμένετε κορίτσι με τη Δανάη;

Ήθελα πολύ να κάνω κόρη. Φυσικά, δεν θα είχα πρόβλημα αν το μωρό ήταν αγοράκι, αλλά «αγκάλιασα» το γεγονός ότι θα ερχόταν ένα κορίτσι στη ζωή μας. Είμαι ένας άντρας που μεγάλωσε με πολλές γυναίκες γύρω του, με γιαγιάδες, θείες, τη μάνα μου, και αυτό μου δημιούργησε από μικρή ηλικία μία εγγύτητα με το γυναικείο φύλο, με την ευαισθησία και τη δύναμη που έχει. Γιατί τείνουμε συχνά να λέμε ότι οι γυναίκες είναι ευαίσθητες, αλλά, στ’ αλήθεια, αυτό κρύβει έναν σεξισμό, ότι δηλαδή τα κορίτσια είναι ευαίσθητα και οι άντρες πολεμιστές. Αυτά είναι γραφικά. Εγώ βλέπω τεράστια δύναμη στις σημερινές γυναίκες και θέλω να ελπίζω ότι, στα χρόνια που έρχονται –γι’ αυτό λέω ότι χάρηκα που έκανα κόρη–, η γυναίκα θα αποκτήσει έναν ρόλο πιο ισότιμο, δυναμικό και ισχυρό σε επίπεδο επαγγελματικό και νομοθετικό, όχι μόνο στις σχέσεις. Το καλό είναι ότι το συζητάμε και είμαστε σε μια εποχή μετάβασης. Αλλά ας μην ξεχνάμε ότι γενικά η πατριαρχία ισχύει για αιώνες, δεν πρόκειται να αλλάξει τόσο εύκολα. Η πατριαρχία δεν γνωρίζει φύλο, είναι κρυμμένη ακόμα και σε γυναίκες.

Αυτόν τον σχεδόν ενάμιση χρόνο που είσαι μπαμπάς, τι σε έχει εκπλήξει στον εαυτό σου;

Η υπομονή που έχω και που καθημερινά αποκτώ. Με την κόρη μου συνεχώς εκπαιδεύομαι να είμαι υπομονετικός, δοτικός, να έχω μία αντίσταση στη βιασύνη, με την οποία έχω μάθει να λειτουργώ ή που και η ίδια η εποχή μας προστάζει.

Έχεις αγαπημένο ritual με την κόρη σου;

Κάνουμε σχεδόν τα πάντα όλοι μαζί. Όμως περισσότερο απολαμβάνω τις βόλτες με την Έλλη, διότι είναι αφορμή να βγω από το σπίτι, να αφήσω το κινητό στην άκρη, να παρατηρήσω τη φύση. Επίσης, διαβάζουμε μαζί βιβλία, είτε την ώρα του πρωινού είτε λίγο πριν κοιμηθεί.

Ποιες στιγμές πιάνεις τον εαυτό σου να μην μπορείς να της αντισταθείς;

Όταν μου γελάει. Εκείνη την ώρα νιώθω ότι έχω όλο τον κόσμο μπροστά μου. Δεν μπορώ να της αντισταθώ. Μπορεί να έχει γκρινιάξει, να έχει κλάψει, να έχει φέρει τα πάνω κάτω, και ξαφνικά σκάει το χαμόγελο και «λιώνω».

Στο σπίτι σας υπάρχει μία ζεν μαμά. Να φανταστώ ότι εσύ είσαι ο αγχώδης της υπόθεσης; 

Όχι, είμαστε και οι δύο ψύχραιμοι. Θα αφήσω δηλαδή τη μικρή να πέσει σε φάσεις που ξέρω ότι δεν θα κινδυνεύσει. Νομίζω ότι δεν πρέπει να μεγαλώνουμε τα παιδιά σε ένα πλαίσιο υπερβολικής προστασίας στα πάντα, γιατί αύριο-μεθαύριο θα βγουν μόνα τους στον κόσμο και θα είναι σαν χαμένα. Ο κόσμος δυστυχώς είναι άγριος –άλλωστε, ποτέ δεν ήταν ειδυλλιακός–, οπότε και το παιδί χρειάζεται να είναι ενδυναμωμένο.

Photo: Tonia & Theodore Photography

Έχεις κάνει ποτέ καμία γκάφα, π.χ. να βάλεις ανάποδα την πάνα;

Εννοείται! Στις αρχές δεν καταλάβαινα πώς έκλειναν τα βρεφικά ρούχα, γιατί είχαν κόπιτσες που κούμπωναν πολύ συγκεκριμένα, οπότε έκλεινα τα φορμάκια με εντελώς λάθος τρόπο. Επίσης, δεν το έχω καθόλου με τα μαλλιά. Όσες φορές της φτιάχνω κοτσιδάκια μετά το μπάνιο, η Δανάη γελάει ασταμάτητα. Τα κάνω χάλια (γέλια).

Έχεις πιάσει τον εαυτό σου να τραγουδάει παιδικά τραγούδια όταν είσαι μόνος σου;

Μόνο μία και δύο φορές; Ακούμε συνέχεια μουσική στο σπίτι, γιατί η μικρή τρελαίνεται να χορεύει, οπότε τραγουδάω συχνά και μόνος μου τα τραγούδια που ακούω στα παιδικά παιχνίδια. Το τραγούδι του ζαχαροπλάστη, αυτό που λέει «Ζάχαρη, ζάχαρη, ζαχαροπλάστη… φτιάξε ένα γλυκό με τον πλάστη» είναι αγαπημένο μου (τραγουδάει).

Flashback στην παιδική σου ηλικία. Ποια είναι η πιο δυνατή ανάμνησή σου την οποία θα ήθελες να ζήσει και η μικρή;

Μεγάλωσα στη Θεσσαλονίκη και έβγαινα κάθε μέρα στη γειτονιά, σκαρφάλωνα στα δέντρα, έπαιζα κρυφτό με τους φίλους μου. Ήμασταν παιδιά της αλάνας. Θυμάμαι ότι γυρνούσα ιδρωμένος στο σπίτι, αλλά πολύ γεμάτος. Αυτό θα μου άρεσε να το ζήσει η Έλλη, αν και είναι δύσκολο, γιατί ζούμε στο κέντρο της Αθήνας. Θα ήθελα όμως κάπως να βιώνει αυτήν την ελευθερία, σε ένα εξοχικό το καλοκαίρι, για παράδειγμα, όπως επίσης θα ήθελα να κάνουμε μαζί ταξίδια. Με τους γονείς μου, όταν ήμουν μικρός, πηγαίναμε άπειρες εκδρομές, και αυτή είναι μια ανάμνηση πολύ ωραία, θέλω να την έχει η κόρη μου.

Οι γονείς σου σου έδωσαν κάποια συμβουλή για τη γονεϊκότητα;

Μέχρι στιγμής μου έχουν δώσει πρακτικές συμβουλές, που και μόνος μου θα εφάρμοζα. Πριν γεννήσει όμως η Δανάη, διαβάζαμε και οι δύο βιβλία σχετικά με τη γονεϊκότητα –εμένα μου αρέσει ο Γιωσαφάτ, γιατί δεν δίνει μόνο συμβουλές για το παιδί, αλλά και για το ζευγάρι, και εσένα τον ίδιο. Θεωρώ ότι οφείλουμε να εμπιστευόμαστε την επιστήμη, ώστε σταδιακά να δημιουργήσουμε ανθρώπους που θα είναι η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας.

 

Μέσα από το ταξίδι της γονεϊκότητας ανακάλυψες κάτι που δεν ήξερες για τη σύζυγό σου;

Ανακάλυψα –και θαύμασα μετέπειτα– το ισχυρό μητρικό της ένστικτο και το πόσο μετουσιώθηκε όλη της η αγάπη πάνω στο παιδί με έναν τρόπο μοναδικό, που ωρίμασε και την ίδια. Είναι πιο υπεύθυνη και πιο δυναμική από τότε που έγινε μαμά. Επίσης, θαύμασα το πώς αντιμετώπισε τον τοκετό. Ήταν απίστευτο! Θα το πω ξανά και δεν θα σταματήσω να το λέω: υποκλίνομαι σε κάθε γυναίκα και στη δύναμη που έχει. Αυτό που συμβαίνει στο δωμάτιο τοκετού είναι υπέροχο, αλλά και ένα μεγάλο σχολείο για τον άντρα και την ενσυναίσθησή του.

«Αυτό που συμβαίνει στο δωμάτιο τοκετού είναι μεγάλο σχολείο για τον άντρα και την ενσυναίσθησή του».

Γράφεις ένα γράμμα στην κόρη σου για να το διαβάσει την ημέρα των 18ων γενεθλίων της. Τι της λες;

Τώρα ξεκινά η πιο έντονη περίοδος της ζωής σου. Να θυμάσαι ότι τίποτα δεν είναι τόσο δραματικό όσο φαίνεται. Ζήσε τα πάντα, κάνε ό,τι γουστάρεις, αρκεί να μην προσβάλλεται η αξιοπρέπειά σου. Και… όποιος σε πειράξει, θα του φάω το λαρύγγι (γέλια)! 

 

Αν έγραφες τώρα ένα τραγούδι για εκείνη, πώς θα το ονόμαζες;

«Αχ, αχ, η μπούκλα σου που με έχει απολωλάνει». Νομίζω, θα έβγαινε ρεμπέτικο (γέλια)!

Photo: Tonia & Theodore Photography

BOOM Note: Ο Γιώργος Παπαγεωργίου συνεχίζει τις επιτυχημένες εμφανίσεις του με το συγκρότημα Polkar σε όλη την Ελλάδα.

Instagram: @giorgospapageorgiouofficial

Διαβάστε αυτό και πολλά ακόμα άρθρα στο νέο, ανοιξιάτικο τεύχος του BOOM που μπορείτε να διαβάσετε online πατώντας στο εξώφυλλο!