Κάθε βράδυ η ίδια ιστορία.

Η ίδια σκηνή. 

Εσύ κοιμάσαι σαν αγγελουδάκι, τα μαλλάκια σου έχουν μπερδευτεί από το μαξιλάρι, το ένα πόδι έχει βγει έξω από τα σκεπάσματα, το κουκλάκι βρίσκεται ακόμα "εγκλωβισμένο" στην αγκαλίτσα σου και η ανασούλα σου ακούγεται ρυθμικά. Και καθησυχαστικά.

Γνωρίζω τόσο καλά το ρυθμό της ανάσας σου, που ακούγοντάς την, ξέρω πως είσαι καλά. Πως ξεκουράζεσαι και το μυαλουδάκι σου ταξιδεύει σε κόσμους ονειρικούς. Από την ανάσα σου ξέρω κιόλας πως δεν έχεις πυρετό.