Πρώτη φορά διακοπές ΜΟΝΟΙ μας - Πώς θα προετοιμάσουμε τα παιδιά;

Boom Team

Wed, 10/06/2026 - 17:32

Ρομαντικό δείπνο κάτω από την πανσέληνο χωρίς να κυνηγάτε τα παιδιά γύρω από το τραπέζι, πρωινό ξύπνημα χωρίς ξυπνητήρι, μπάνιο σε παραλίες χωρίς εύκολη πρόσβαση... Μπορεί να έχετε ξεχάσει πώς είναι, κι όμως ήρθε η στιγμή, φέτος, μετά από πάρα πολύ καιρό, να ετοιμάσετε βαλίτσα για δύο, χωρίς παιδιά. Κι ενώ έχετε βγάλει αναλυτικό πρόγραμμα, έχετε συντονίσει γιαγιάδες, παππούδες και νταντάδες, έχετε μεριμνήσει και για την παραμικρή λεπτομέρεια, ξαφνικά κάνετε δεύτερες σκέψεις και σας κατακλύζουν αμέτρητα «αν»... Η ψυχολόγος και Συστημική Οικογενειακή Ψυχοθεραπεύτρια Αγγελική Καβαλλιεράτου μας δίνει πολύτιμες συμβουλές που θα μας βοηθήσουν να το διαχειριστούμε και να καταλάβουμε γιατί αυτές οι διακοπές θα κάνουν καλό σε όλη την οικογένεια.

Mission possible how-to

Πώς θα προετοιμάσουμε τα παιδιά

«Πολλά παιδιά μεγαλώνουν βλέποντας τους γονείς τους να φροντίζουν τους πάντες εκτός από τον εαυτό τους, και τότε, ασυνείδητα, η αγάπη μπορεί να συνδεθεί με την εξάντληση, την υπερπροσπάθεια, την ενοχή και το “χρέος”», επισημαίνει η Αγγελική Καβαλλιεράτου και συνεχίζει: «Ίσως όμως ένα παιδί χρειάζεται να δει και κάτι ακόμα: ότι η φροντίδα περιλαμβάνει και τον ίδιο μας τον εαυτό». Αυτό το καλοκαίρι λοιπόν η μαμά κι ο μπαμπάς θα φύγουν για λίγες μέρες μόνοι τους. Πώς θα προετοιμάσουμε τα παιδιά; Η Αγγελική προτείνει να μην το αφήσουμε για την τελευταία στιγμή, και πιο συγκεκριμένα:

Να μιλήσουμε από πριν με ήρεμο τρόπο για τις αλλαγές στη ρουτίνα, ώστε το παιδί να ξέρει τι να περιμένει.
Να έχουμε χρόνο να το συζητήσουμε μαζί, να εκφράσει συναισθήματα, ανησυχίες ή δυσκολίες, και να βρούμε μαζί απαντήσεις σε αυτά.
Να κρατήσουμε μικρές σταθερές που του δημιουργούν ένα αίσθημα ασφάλειας στη ρουτίνα του, παρά τη δική μας απουσία.
Να του εξηγήσουμε ότι είναι απόλυτα φυσική και φυσιολογική συνθήκη να περνάμε και λίγο χρόνο χωριστά, είτε λεκτικά είτε, ακόμη περισσότερο, και μη λεκτικά, δηλαδή με το ύφος, το συναίσθημα και τη συνολική μας στάση.

Πώς θα προετοιμαστούμε εμείς

Τα παιδιά είναι πολύ πιο προσαρμοστικά από τους ενήλικες, και αφού θα έχει προηγηθεί η κατάλληλη προετοιμασία, θα μας εκπλήξουν ακόμα μία φορά με το πόσο εύκολα θα αγκαλιάσουν και θα απολαύσουν τη νέα συνθήκη. Τι γίνεται όμως με εμάς τους μεγάλους, και ειδικά τις μαμάδες που συχνά τις κατακλύζει το άγχος; Η Αγγελική Καβαλλιεράτου συμβουλεύει: «Να θυμάστε πως όλα μπορούν και θα είναι καλά για το παιδί σας, γιατί ένα παιδί μπορεί να περάσει ωραία, να νιώσει ασφάλεια, φροντίδα και χαρά όταν βρίσκεται σε ασφαλή χέρια και απολαμβάνει στιγμές που το γεμίζουν και το κάνουν να νιώθει όμορφα, ακόμη κι αν εσείς λείπετε για λίγο. Και κάπως έτσι χρειάζεται να κυλήσει και για τη μαμά αυτό το διάστημα. Γιατί έχετε ανάγκη από λίγο χώρο για εσάς –πρώτα ως άνθρωπος και γυναίκα, κι έπειτα ως μαμά και σύντροφος–, από λίγη ξεκούραση, αποφόρτιση, επαφή με τον εαυτό σας, από στιγμές που θα σας βοηθήσουν να επιστρέψετε πιο ήρεμες, πιο συνδεδεμένες με όσα νιώθετε και πιο γεμάτες». Ποια μαμά δεν ταυτίζεται;

Πώς και γιατί αυτή η αλλαγή θα κάνει καλό σε όλους

«Ίσως τελικά αυτή η μικρή απόσταση από την καθημερινότητα να προσφέρει περισσότερα απ’ όσα φαντάζεστε, και, πιστέψτε με, το παιδί σας θα το νιώσει αυτό όταν επιστρέψετε! Γιατί δεν είναι μόνο η ξεκούραση και οι διακοπές, αλλά το μήνυμα πίσω από αυτό σε εμένα και στο παιδί μου, για την αξία της αυτοφροντίδας, των ορίων μέσα μου, στις σχέσεις μου και γύρω μου, τη δυνατότητα να ακούμε όσα έχουμε ανάγκη χωρίς να τα αναβάλλουμε ή να τα ακυρώνουμε» τονίζει η Αγγελική και εξηγεί τι μαθαίνουν τα παιδιά μέσα από αυτήν τη διαδικασία:

Όταν ένα παιδί βλέπει τον γονιό του να φροντίζει τον εαυτό του, να ξεκουράζεται, να βάζει όρια, έτσι ώστε να μπορούν να συνυπάρχουν υποχρεώσεις και ρουτίνα μαζί με στιγμές που επιθυμεί και έχει ανάγκη, λαμβάνει ένα πολύ βαθύτερο μήνυμα, πως οι ανάγκες μου έχουν σημασία, άρα και ο εαυτός μου έχει αξία! Αντίθετα, όταν βλέπει τον γονιό του να λειτουργεί στην καθημερινότητά του με κούραση ή ακόμη και εξάντληση και διαρκή υπερπροσπάθεια, μαθαίνει ότι μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα τα συναισθήματα και οι προσωπικές μας ανάγκες.
Ο χρόνος με τον εαυτό μας είναι μια σταθερή ανάγκη του σώματος και της ψυχής μας, και δεν έρχεται μόνο ως αποκατάσταση της κούρασης, αλλά ως επιλογή.
Είναι φυσιολογικό να ακούμε και να κατανοούμε τις προσωπικές μας ανάγκες και να έχει ο καθένας μας τον χώρο και τον χρόνο του γι’ αυτές.
Η φροντίδα του εαυτού μας με κάθε τρόπο βοηθά στο να είμαστε πιο ήρεμοι, ακόμα περισσότερο παρόντες και πιο συνδεδεμένοι με όσους αγαπάμε.
Η ζωή χρειάζεται και στιγμές χαράς και ξεκούρασης, όχι μόνο υποχρεώσεων.
Μια μαμά που φροντίζει και τον εαυτό της, μαθαίνει στο παιδί της κάτι πολύ σημαντικό: πως η αγάπη δεν σημαίνει να χάνουμε τον εαυτό μας, πως η φροντίδα μπορεί να χωρά και τους άλλους αλλά κι εμάς, και πως μια μαμά που επιστρέφει πιο ήρεμη, πιο γεμάτη και πιο αληθινά συνδεδεμένη με τον εαυτό της, μπορεί τελικά να αγκαλιάσει ακόμα πιο ουσιαστικά και το παιδί της.