Γλυκό μου μωρό,
ποιος θα το έλεγε πως είμαστε όλοι μια ανάσα από το Μεγάλο Σχολείο!
Μου φαίνεται πραγματικά μια αστραπή ο χρόνος που πέρασε από τη μέρα που σε γέννησα. Αυτά τα πρώτα χρόνια της κοινής μας ζωής ήταν μαγικά. Ήταν μοναδικά. Ήταν παραμυθένια. Γιατί ήμασταν μαζί.
Και ξαφνικά και ενώ κάθε μέρα κατακτάς ορόσημα και μας μαγεύεις με όσα λες και όσα κάνεις, συμπληρώνουμε τα χαρτιά για να πας στην... Πρώτη Δημοτικού.
Το λέω και δυσκολεύομαι να το πιστέψω.
Γιατί εγώ ακόμα σε βλέπω να τρέχεις χωρίς κάλτσες μέσα στο σπίτι. Να κοιμάσαι με τα μαλλιά κολλημένα στο μέτωπο. Να ζητάς άλλη μία αγκαλιά πριν κοιμηθείς. Να με φωνάζεις από το διπλανό δωμάτιο για κάτι τόσο μικρό που κανείς άλλος δεν θα θεωρούσε σημαντικό, αλλά για σένα ήταν ολόκληρος κόσμος.
Είναι το μυστικό μας αλλά θέλω να το ξέρεις: Και για μένα αυτό το τόσο μικρό ήταν ολόκληρος ο κόσμος.
Η Πρώτη Δημοτικού μοιάζει με μια μεγάλη πόρτα. Από εκείνες που οι απέξω μπορεί να βλέπουν απλώς ως «το επόμενο βήμα». Οι μαμάδες όμως ξέρουμε καλύτερα.
Ξέρουμε πως πίσω από αυτή την πόρτα κρύβονται εκατοντάδες μικρές στιγμές.
Το πρώτο τετράδιο.
Το πρώτο διάβασμα.
Το πρώτο αυτοκόλλητο που θα πάρεις από τη δασκάλα.
Ο πρώτος φίλος που θα σου πει «θες να παίξουμε;».
Η πρώτη φορά που θα γυρίσεις σπίτι και θα μου πεις μια ιστορία χωρίς να ήμουν εκεί για να τη δω.
Και αυτό, μωρό μου, είναι ίσως το πιο παράξενο κομμάτι της μητρότητας.
Να σε βλέπω να φτιάχνεις έναν κόσμο που σιγά σιγά δεν θα με χωράει παντού.
Όχι γιατί θα αγαπιόμαστε λιγότερο.
Αλλά γιατί θα μεγαλώνεις.
Και αυτό είναι ακριβώς το πλάνο!
Θέλω πριν ξεκινήσεις αυτό το νέο συναρπαστικό ταξίδι του Δημοτικού να σου πω ότι δεν με ενδιαφέρουν και ποτέ δεν θα με ενδιαφέρουν οι βαθμοί σου. Με ενδιαφέρει όμως να κάνεις καλούς φίλους, να κοινωνικοποιηθείς, να παίξεις, να αγαπήσεις και να αγαπηθείς. Με ενδιαφέρει να σέβεσαι τους δασκάλους και τις δασκάλες σου, να γελάς δυνατά, να ξέρεις να λες "όχι" όταν κάτι δεν σου αρέσει, να μάθεις το ευχαριστώ και το συγνώμη και να είναι η καθημερινότητά σου όμορφη και εσύ να ανθίζεις σαν ένα καλοποτισμένο λουλούδι που το χαϊδεύει τρυφερά ο ήλιος.
Θέλω να ξέρεις πως μπορεί εσύ να μεγαλώνεις και να ανεξαρτητοποιείσαι όμως η μαμά θα είναι πάντα εδώ.
Η αγκαλιά μου. Η καρδιά μου. Η ψυχή μου είναι όλη εδώ και σε περιμένει.
Δεν ξέρω πότε πέρασαν αυτά τα χρόνια.
Δεν ξέρω πότε το μωρό μου έγινε νηπιάκι και το νηπιάκι μου έγινε παιδί που ετοιμάζεται για το μεγάλο σχολείο.
Ξέρω μόνο ότι υπήρξε μια μέρα που σε κράτησα για πρώτη φορά στην αγκαλιά μου και νόμιζα ότι η καρδιά μου δεν χωρούσε άλλη αγάπη.
Και μετά ήρθε η επόμενη μέρα.
Και η επόμενη.
Και μία ακόμα.
Και κάθε μέρα σε αγαπούσα λίγο περισσότερο.
Καλή αρχή, μικρό μου πρωτάκι.
Πήγαινε να γνωρίσεις τον κόσμο.
Κι αν κάποια στιγμή γυρίσεις να κοιτάξεις πίσω, θα με δεις ακριβώς εκεί που ήμουν πάντα.
Να σε καμαρώνω.
Να συγκινούμαι.
Να σε αγαπώ περισσότερο απ' όσο μπορούν να χωρέσουν οι λέξεις.
Με όλη μου την αγάπη,
Η μαμά σου.