Στο αεροδρόμιο της επιστροφής από το Τόκιο, είδα ένα μικρό κορίτσι να φοράει ένα πράσινο κορδόνι γεμάτο ηλίανθους. Δεν κρατούσε κάρτα επιβίβασης. Δεν είχε κάποιο πάσο. Δεν έμοιαζε με παιχνίδι.
Το κοιτούσα για ώρα γιατί ήμουν σίγουρη πως είχα διαβάσει κάτι για αυτό και μπήκα να ξαναδιαβάσω.
Γράφω αυτό το άρθρο για να το υπενθυμίσω και σε εσάς.
Αυτό το κορδόνι είναι ένας διακριτικός τρόπος να πει κάποιος: «Έχω μια δυσκολία που ίσως δεν φαίνεται με την πρώτη ματιά.»
Μπορεί να πρόκειται για ένα παιδί με αυτισμό. Για έναν άνθρωπο με επιληψία. Με άνοια. Με κάποια χρόνια πάθηση. Με έντονο άγχος. Με μια αόρατη αναπηρία που δεν μπορείς να καταλάβεις μόνο κοιτάζοντάς τον.
Και εκεί βρίσκεται όλη η ουσία.
Δεν χρειάζεται να ξέρεις τι ακριβώς έχει.
Δεν χρειάζεται καν να ρωτήσεις.
Αυτό που χρειάζεται είναι να θυμηθείς πως δεν γνωρίζουμε ποτέ τι κουβαλά ο άνθρωπος απέναντί μας.
Ένα παιδί μπορεί να κλείσει ξαφνικά τα αυτιά του επειδή οι ήχοι γύρω του είναι αφόρητοι. Μπορεί να δυσκολευτεί να περιμένει στη σειρά ή να αναστατωθεί από κάτι που στους υπόλοιπους φαίνεται ασήμαντο.
Ένας ενήλικας μπορεί να χρειάζεται λίγο περισσότερο χρόνο για να εξυπηρετηθεί. Να χαθεί. Να αγχωθεί. Να δείχνει «παράξενος» χωρίς να είναι.
Το κορδόνι με τους ηλίανθους δεν ζητά λύπηση.
Ζητά λίγη κατανόηση και ενδεχομένως χρόνο.
Μερικές φορές αρκεί να κάνουμε ένα βήμα πίσω. Να αφήσουμε κάποιον να πάρει τον χρόνο του. Να μην εκνευριστούμε επειδή η ουρά καθυστέρησε λίγα λεπτά. Να χαμηλώσουμε τη φωνή μας αντί να την υψώσουμε.
Δεν θα μάθουμε ποτέ πόσο ανακούφιση μπορεί να χαρίσει μια τόσο μικρή πράξη.
Από τότε που έμαθα τι σημαίνει αυτό το κορδόνι, πιάνω τον εαυτό μου να το προσέχει κάθε φορά που βρίσκομαι σε ένα αεροδρόμιο. Και εύχομαι να το γνωρίζουν όλο και περισσότεροι άνθρωποι.
Όχι γιατί πρέπει να κάνουμε κάτι σπουδαίο. Αλλά γιατί η ευγένεια γίνεται ακόμη πιο όμορφη όταν προσφέρεται χωρίς να ζητηθούν εξηγήσεις.
Πλέον, την επόμενη φορά θα ξέρουμε...
