Μυρτώ Κάζη

6.000 ευχαριστώ! Ήταν τρεις γεμάτες ημέρες. Πέρασαν γρήγορα, υπέροχα, ανανεωτικά. Και άφησαν πίσω τους κάτι που θα μείνει στην καρδιά μας.  

Πάντα είχα αυτή την απορία ή καλύτερα το παράπονο... Γιατί τα άλλα παιδάκια δεν ακούγονται;

Λίγα υλικά, ένα μπολ, δυο μικρά χέρια γεμάτα ανυπομονησία και το σπίτι έτοιμο να μοσχοβολήσει φρεσκοψημένα muffins.

Αν είσαι αυτή η μαμά που στα ταξίδια αγχώνεται όσο εγώ, κυρίως για να μην ενοχλήσει, αλλά και για να τα κάνει όλα σωστά, αυτό το  άρθρο είναι για εσένα.

Κάπου ανάμεσα στον λεκέ από παγωτό σοκολάτα πάνω στο σορτσάκι, στην άμμο που κρύβεται παντού, στα «μαμά, να μείνουμε λίγο ακόμα στην παραλία;» και στα βράδια που κοιμήθηκαν λίγο πιο αργά, οι μαμάδες τα καλοκαίρια κουβαλάμε πάντα κάτι μαζί μας: μικρές ενοχές.

Οι μαμάδες στην παραλία χρήζουν κοινωνιολογικής (άλλοτε και ψυχιατρικής) ανάλυσης και, αν τις παρατηρήσει κανείς, ίσως θα μπορούσε να εξάγει σημαντικά και ασφαλή συμπεράσματα για όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας.

"Μυρτώ SOS, ερχόμαστε στις Σπέτσες με τα παιδιά και θέλω να μου πεις πού να πάμε για μπάνιο, πού να φάμε και γενικά τι πρέπει να δούμε" είναι ένα κλασικό μήνυμα που δέχομαι όλο αγάπη δεκάδες φορές κάθε καλοκαίρι!

Άρια στα ιταλικά σημαίνει αεράκι, και αστειευόμαστε καμιά φορά με τον Τάσο γιατί, ειλικρινά, δεν θα μπορούσαμε να έχουμε βρει πιο ταιριαστό όνομα για τον μικρό μας «σίφουνα», που δεν σταματάει να κινείται ποτέ, μα ΠΟΤΕ, ούτε στον ύπνο της!