παιδιά

Έχουμε εναποθέσει τις ελπίδες μας σε αυτούς. Ευχόμαστε κι ελπίζουμε να είναι πιο συνειδητοποιημένοι, πιο δημιουργικοί, πιο άξιοι από εμάς.

Στην καθημερινότητα, μέσα στη βιασύνη, την κούραση και τις αμέτρητες υποχρεώσεις μας, συχνά αφήνουμε το άγχος ή τον εκνευρισμό μας να μιλήσουν αντί για εμάς. Κάποιες φράσεις βγαίνουν αυθόρμητα, χωρίς να σκεφτούμε πώς μπορεί να τις εισπράξει το

«Θέλω να φορέσω αυτό!». Και το «αυτό» είναι η ίδια μπλούζα με τον μικρό δεινόσαυρο ή ένα συγκεκριμένο ριγέ κολάν που θέλει να φορέσει για 4η συνεχόμενη ημέρα. Και αν το αγαπημένο ρούχο βρίσκεται στα άπλυτα, τότε υπάρχει… πρόβλημα.

Ο υδράργυρος ανεβαίνει ξανά, γι' αυτό ζητήσαμε από την παιδίατρο Κατερίνα Κατσιμπάρδη να μοιραστεί μαζί μας γενικές

Κάπου ανάμεσα στον λεκέ από παγωτό σοκολάτα πάνω στο σορτσάκι, στην άμμο που κρύβεται παντού, στα «μαμά, να μείνουμε λίγο ακόμα στην παραλία;» και στα βράδια που κοιμήθηκαν λίγο πιο αργά, οι μαμάδες τα καλοκαίρια κουβαλάμε πάντα κάτι μαζί μας: μικρές ενοχές.

Όσο μεγαλώνουν τα παιδιά λιγοστεύει ο ελεύθερος χρόνος τους και ακόμα και οι εξωσχολικές δραστηριότητες είναι σχεδόν όλες δομημένες: ξένες γλώσσες, αθλητικές προπονήσεις και καλλιτεχνικά εργα

Αν δει κανείς τις συνομιλίες μου μαζί τους, θα πιστέψει πως είμαστε απλά… τρελές.

Mε θυμάμαι πολύ καλά να φεύγω με το ποδήλατο για να πάω «στη γειτονιά» και να γυρίζω στο σπίτι μόλις νύχτωνε. Θυμάμαι επίσης ότι η μαμά μου δεν με περίμενε εναγωνίως στην πόρτα. Απλά, κάποια στιγμή... με έβλεπε μέσα στο σπίτι.