Η συγκινητική ιστορία του Φαρίντ από το Αφγανιστάν είναι ό,τι πιο αισιόδοξο διαβάσαμε σήμερα!

Μαρία Ιωαννάτου
Thu, 29/09/2022 - 11:07

Ένας χρόνος συμπληρώθηκε στις 15 Αυγούστου από την ημέρα που οι Ταλιμπάν κατέλαβαν ξανά την εξουσία στο Αφγανιστάν (η πρώτη φορά ήταν από το 1996 έως το 2001). Ένας χρόνος που στιγματίστηκε από την καταπάτηση των δικαιωμάτων των γυναικών και μια βαθιά ανθρωπιστική κρίση, καθώς πάνω από το 90% του πληθυσμού ζει υπό το όριο της φτώχειας και τουλάχιστον ένα εκατομμύριο παιδιά απειλούνται από υποσιτισμό.

Φωτογραφία από Redd (Unsplash)

Οι μισθοί των πολιτών έχουν μειωθεί δραματικά ενώ χρησιμοποιούνται ακραίες τακτικές επιβίωσης, όπως το εμπόριο παιδιών. Επιπλέον, σύμφωνα με τα στοιχεία που δίνει στη δημοσιότητα η οργάνωση Save the Children, περίπου το 20% των οικογενειών αναγκάζεται να εντάξει τα παιδιά του στην παράνομη αγορά παιδικής εργασίας, 

Λέσβος: Πρόσφυγας από το Ιράν αρίστευσε στις Πανελλήνιες εξετάσεις

Οι Ταλιμπάν έκλεισαν ξανά τα λύκεια και τα κολέγια για τα κορίτσια, μόλις μερικές ώρες μετά την επαναλειτουργία τους, ενώ οι γυναίκες είναι αποκλεισμένες από πολλά δημόσια αξιώματα και απαγορεύεται να ταξιδεύουν μόνες εκτός της πόλης τους. «Ακόμα και στο παρελθόν υπήρχαν περιορισμοί στη βία κατά των γυναικών στο Αφγανιστάν, όμως οι γυναίκες ήλπιζαν γιατί υπήρχαν σχολεία, οι γυναίκες και τα κορίτσια μπορούσαν να υπηρετήσουν τη χώρα τους με τη γνώση τους. Όμως πλέον έχουν χάσει τη μοναδική τους ελπίδα που ήταν η εκπαίδευση», δήλωσε πρόσφατα η Αζίτα Ναζχάντ, ακτιβίστρια υπέρ των δικαιωμάτων των γυναικών.

Την ώρα λοιπόν που κάθε ελευθερία καταπατάται στο Αφγανιστάν και όλο αυτό ίσως μοιάζει πολύ μακρινό σε εμάς, μια εκπαιδευτικός από τη Θεσσαλονίκη έρχεται να μας «ταρακουνήσει» δημοσιεύοντας την ιστορία του Φαρίντ, μαθητή της Α' Λυκείου, που έφτασε στην Ελλάδα πριν από δύο μήνες. Αξίζει να τη διαβάσετε...

Δείτε την ανάρτηση:

«Δεν περίμενα ποτέ πως μία (ακόμα) επική μπούρδα της Β/θμιας Α’ Θέσ/κης θα μου χάριζε μία από τις πιο όμορφες μέρες της σχολικής μου ζωής… Κοτζάμ μηχανολόγος, τοποθετούμαι την Παρασκευή στο ΕΠΑΛ που δεν έχει τομέα μηχανολογίας, σκάω μύτη το πρωί, γελάμε επαρκώς με τον γλυκύτατο διευθυντή, λέω ‘τι να κάνω;’, μου λέει ‘λείπουν έξι συνάδελφοι άρρωστοι, θα μπαίνεις να απασχολείς τα παιδιά στο κενό τους’.

Δεν έχω χειρότερο απ’ το να ξενερώνω κατ’ αυτόν τον τρόπο εφηβάκια που περιμένουν πώς και πώς το κενό τους για να καπνίσουν κρυφά και να γκομενίσουν. Διαβαίνω τον διάδρομο προς το Α3 και το μυαλό μου δουλεύει στο τέρμα, ψάχνοντας εκείνη την ιδέα που θα κάνει το κενό να φαντάζει κάτι καλύτερο από μαινόμενους ταύρους σε υαλοπωλείο. Μπαίνω στην τάξη και μεταξύ αλαλαγμών και βρυχηθμών υπάρχει ένας που είναι ήσυχος και με κοιτάει.

Του λέω ‘πώς σε λένε;’, μου λέει ‘Φαρίντ but i speak only English, i am just two months in Greece’. Έχει τόσο ζεστό βλέμμα, μιλάμε για λίγα λεπτά, εύκολα καταλαβαίνω πως έχω απέναντι μου ένα θαύμα της ανθρώπινης ύπαρξης. Ησυχάζω κάπως την τάξη και τους λέω: ‘θέλετε να μάθουμε την ιστορία του Φαρίντ που σφάχτηκε πριν από δύο χρόνια ο πατέρας του από τους Ταλιμπάν και ήρθε από το Αφγανιστάν με τα πόδια;’

Απόλυτη ησυχία. Καθόμαστε πάνω στην έδρα μαζί, εγώ για να μεταφράζω και η υπέροχη Άννα κάνει την πρώτη ερώτηση: ‘υπάρχει κάτι που δεν θα ήθελες να συζητήσουμε;’ ‘Καμία ερώτηση δεν μπορεί να με κάνει να νιώσω χειρότερα απ’ όσο έχω ήδη νιώσει’, λέει ο Φαρίντ, οπότε τα παιδιά αρχίζουν να ρωτάνε τα πάντα.

Και μαθαίνουμε για τον Φαρίντ, που θυμάται πως ασφυκτιούσε στο Αφγανιστάν από τα επτά του χρόνια, δεν καταλάβαινε γιατί έπρεπε να σταματάει τη μπάλα τέσσερις φορές την ημέρα για να προσεύχεται στο τζαμί, αλλά πάντα πίστευε πως θα τελείωνε το Πανεπιστήμιο, θα έβγαζε χαρτιά και θα έφευγε νόμιμα από τη χώρα.

Ζωή σε μεγάλη φτώχεια αλλά με πολλούς φίλους, επικράτηση των Ταλιμπάν στην επαρχία του, σφαγιασμός του πατέρα του, φόβος, μετακίνηση της οικογένειας σε άλλη επαρχία κοντά στα σύνορα με το Ιράν, απόφαση να φύγει μόνος του, κατ’ αρχάς, και βλέπουμε. Περνάει στο Ιράν εύκολα, φίλοι του εκεί τον πάνε με αμάξι στη Βαν στα σύνορα με την Τουρκία, ενώνεται με άλλους πέντε. Τέσσερις ανεπιτυχείς προσπάθειες να περάσουν τα σύνορα. ‘Δεν ήταν δύσκολο’, μας λέει, ‘έπρεπε απλά να ανέβεις και να κατέβεις ένα βουνό σαν κι αυτό’, και μας δείχνει έξω από το παράθυρο, ‘αλλά η αστυνομία μας κυνηγούσε, στην τρίτη απόπειρα είχαμε σπασμένα χέρια και στραμπουληγμένα πόδια οπότε χάσαμε χρόνο, αλλά στην πέμπτη ήμασταν τυχεροί, είχε χιονοθύελλα και μας έχασαν’.

Με τα πόδια ως την Κωνσταντινούπολη. Τέσσερις πάλι ανεπιτυχείς προσπάθειες να διασχίσουν τον Έβρο, στις δύο άκουγαν πυρά από πίσω τους, στην πέμπτη τα καταφέρνει αλλά χάνει την ομάδα του. Τρέχει τρέχει τρέχει και ζει 10 μέρες in the jungle’, γελάμε με αγάπη, ‘ο τόπος του’, λέει ‘είναι κατάξερος’, το δάσος της Καστανιάς του έμοιαζε ζούγκλα, του τελειώνουν τα τρόφιμα που είχε στην τσάντα του, βρίσκει καρπούς, φτάνει στην Κομοτηνή.

Τα παιδιά προσπαθούν να μην κλάψουν, η ατομάρα τους λέει: δεν έχω πρόβλημα να κλάψετε, είμαι μια χαρά’. Προσπαθεί να μας εξηγήσει την ιστορία του Αφγανιστάν, μας μιλάει για τη θέση της γυναίκας εκεί, χαμογελάει συνέχεια, ο Γιάννης τον ρωτάει αν υπήρχε στιγμή στο ταξίδι του που να το μετάνιωσε, ο Φαρίντ λέει μία στιγμή ‘στο δάσος, κοιτούσα το φεγγάρι και σκέφτηκα τι κάνω εγώ εδώ;’. Στην πόλη βρίσκει την UNHCR, από την Κομοτηνή κι από εκεί στο Α3.

Στην αρχή δεν ήθελε να μείνει στην Ελλάδα αλλά τώρα του αρέσει, ‘we are very kind people’, λέει, θέλει σίγουρα να σπουδάσει και να πάρει μαζί του την οικογένεια του.

Εμψυχώνει τους συμμαθητές του, τους λέει ‘ξέρω πόσο δύσκολο είναι για εσάς να καταλάβετε’. Τα παιδιά κλαίνε και τον χειροκροτάνε.

Εκεί σταματάμε, έχουμε ήδη ξοδέψει και το διάλειμμα, μπαίνει η συνάδελφος για την άλλη ώρα, τον χαιρετάω και του λέω τι μπορώ να κάνω για αυτόν. ‘My teacher…’ ξεκινά να μου λέει, ‘τι my teacher βρε brother’ του λέω, ‘εσύ ήσουν ο δάσκαλος’. Επιμένει ‘my teacher you did everything, i feel now like a human being again, and i feel after a long long time that i have a name’.

Το Α3 θα πάει το Σάββατο σινεμά με τον Φαρίντ.

Ο γλυκύτατος διευθυντής θα κάνει τα πάντα για να τον μορφώσει.

Κι εγώ, θα πνίξω τον πόνο που θα αλλάξω σχολείο, διαβάζοντας στον Ορέστη την Αλίκη που βρήκε το όνομά της, που διαβάζαμε στα νήπια και τότε δεν καταλάβαινε καλά την αλληγορία και τώρα θα καταλάβει πως η Αλίκη είναι ο Φαρίντ».