Psychology

Είτε το παιδί σας πηγαίνει παιδικό σταθμό είτε λύκειο, θα έρθει ένα απόγευμα Κυριακής ή ένα πρωινό Δευτέρας και θα σας πει με ύφος που ακροβατεί ανάμεσα στην γκρίνια και το νάζι: «Μαμά, δεν θέλω να πάω σχολείο!» Πώς θα αντιδράσετε τότε; Θα επιμείνετε να πάει σχολείο ή θα

«Δες η αδερφή σου πόσο ήσυχη είναι, εσύ γιατί δεν μπορείς να καθίσεις στην καρέκλα σου ούτε για ένα λεπτό;», «Ο μεγαλύτερος αδερφός σου τρώει όλο του φαγητό κι εσύ τίποτα. Θα μείνεις μικρός».

Πόσες φορές δεν έχουμε ζητήσει από το μεγαλύτερο παιδί μας να προσέχει το μικρότερο αδερφάκι του ή να υποχωρήσει σε έναν καβγά ως μεγαλύτερο – άρα, και πιο ώριμο; Μήπως όμως το έχουμε φορτώσει άθελά μας με περισσότερες ευθύνες από αυτές που του αναλογούν; Η

Όταν χαμογελάνε λάμπει ο κόσμος ολόκληρος και η αλήθεια είναι πως τίποτα δεν μπορεί να τα κάνει να χαμογελάσουν τόσο πλατιά όσο ένα «μπράβο» από τη μαμά ή τον μπαμπά.

Είμαστε στο πάρκο με το παιδί μας, όταν αρχίζει να πετάει παιχνίδια σε άλλα παιδιά και να τα σπρώχνει. Ίσως δεν αντισταθούμε στον πειρασμό να του βάλουμε τις φωνές, αλλά ξέρουμε ήδη ότι ένα ξέσπασμα με φωνές είναι λάθος.

«Δείξε μου τον φίλο σου, να σου πω ποιος είσαι» έλεγαν οι γονείς μας. «Δείξε μου πώς φέρεσαι στον φίλο σου, να σου πω ποιος είσαι» θα έλεγα εγώ στα παιδιά μας σήμερα.

Πρώτη εβδομάδα στο σχολείο, όλα καινούρια, όλα διαφορετικά. Ο δάσκαλος, το κουδούνι, τα θρανία, οι κανόνες, η τάξη, τα παιδιά.

Έχουν περάσει τόσα χρόνια, κι ακόμα δεν μπορώ να ξεχάσω την πρώτη μέρα που άφησα τον Οδυσσέα στον παιδικό σταθμό. Ξέρω ότι αυτή η μικρή ιστορία θα σας θυμίσει κι εσάς κάτι…