«Πιο γρήγορα, έχουμε αργήσει!»: Και άλλες αγχωτικές φράσεις που λέω στο παιδί μου και με κάνουν να μισώ τον εαυτό μου

Γεωργία Καρκάνη
Wed, 21/09/2022 - 03:43

«Εγώ δεν θα το πω ποτέ αυτό»: Μέχρι να γίνω η ίδια μαμά, είχα επαναλάβει ξανά και ξανά αυτή τη δέσμευση από μέσα μου, κάθε φορά που άκουγα φίλες μου να ξεστομίζουν φράσεις που προκαλούσαν άγχος ακόμα και σε εμένα, πόσο μάλλον στα παιδιά τους, στα οποία απευθύνονταν. Ιδιαίτερα σε στιγμές έντασης, ένιωθα λες και ακόμα και οι πιο ψύχραιμες μετά τη γέννα είχαν μεταλλαχθεί σε μητέρες μονίμως στα πρόθυρα νευρικής κατάρρευσης.

Photo: jonas mohamadi @ Pexels

Ποτέ μη λες ποτέ όμως, ειδικά σε ό,τι έχει να κάνει με τη μητρότητα και τις ακραίες και απρόβλεπτες συνθήκες της. Να λοιπόν που κι εγώ τα τελευταία επτά χρόνια αγωνίζομαι διαρκώς να βρω την ισορροπία ανάμεσα στην πειθαρχία και σε ένα ήρεμο οικογενειακό περιβάλλον, χωρίς μεγάλη επιτυχία. Συχνά με πιάνω να αναζητώ μάταια τα τελευταία ίχνη υπομονής και ενέργειας μέσα μου, ειδικά στο τέλος μιας κουραστικής μέρας ή στην αρχή της ενόψει του μαραθωνίου των πρωινών υποχρεώσεων. Τότε, είναι πιο πιθανό να ξεστομίσω στο παιδί μου φράσεις που αμέσως μετά με κάνουν να μισώ τον εαυτό μου, όπως:

  • «Ακόμα να ντυθείς;».
  • «Πάλι ανάποδα το φόρεσες!».
  • «Ακόμα να τελειώσεις την εργασία σου;».
  • «Πώς τα έγραψες έτσι, σβήσ’ τα και γράψ’ τα όλα απ’ την αρχή!».
  • «Πιο γρήγορα, έχουμε αργήσει!».
  • «Θα μετρήσω μέχρι το τριάντα και αν δεν είσαι έτοιμος θα πάρω τη μαμά του φίλου σου και θα πω ότι δεν θα πάμε!».
  • «Θα τα ακυρώσουμε όλα αν συνεχίσεις έτσι (spoiler alert: τελικά δεν τα ακυρώνουμε)!»
  • «Τι έκανες πάλι;!».
Φωτογραφία από Alexander Dummer (Unsplash)
  • «Δεν μπορώ ούτε ένα λεπτό να σε αφήσω μόνο σου!»
  • «Σε πέντε λεπτά να έχεις συμμαζέψει όλο το δωμάτιό σου!».
  • «Μας βλέπω να τρέχουμε στο νοσοκομείο / στο γιατρό αν συνεχίσεις έτσι (μια πιο σκληροπυρηνική εκδοχή του “ζακέτα να πάρεις”)».
  • «Σταμάτα να φέρεσαι σαν μωρό!».
  • «Δεν σε αντέχω άλλο, πήγαινε στο δωμάτιό σου και μη ξαναβγείς μέχρι να σου το πω».
  • «Κοιμήσου επιτέλους, αύριο έχεις σχολείο (λες και ποτέ κάποιος αποκοιμήθηκε με φωνές)!».
  • «Ξύπνα, θα αργήσουμε/θα κλείσουν οι πόρτες του σχολείου και θα μείνεις απ’ έξω!».
  • «Κατέβα από εκεί, θα πέσεις και θα σκοτωθείς / θα σπάσεις το κεφάλι σου (δεν έχει καμία σημασία αν έχει σκαρφαλώσει σε ύψος τριάντα εκατοστών)!»
  • «Θα μας διώξουν από εδώ και μετά θα κλαις!».