Family

Είχα μόλις μπει στη 10η εβδομάδα της κύησης και ετοιμαζόμουν για το πάρτι του Οδυσσέα.

Όσο μεγαλώνω και, μάλιστα, τη στιγμή που το τρίτο μας μωρό μεγαλώνει μέσα στην κοιλιά μου, σκέφτομαι πλέον πολύ πιο συνειδητά πως η μητρότητα, ναι, είναι μια ονειρεμένη κατάσταση, είναι όμως συνυφασμένη και με προσωπικές ιστορίες «τρόμου», που κανένας άνδρας δ

Πριν μερικούς μήνες έζησαν το θαύμα της ζωής. Έφεραν στον κόσμο το πρώτο τους μωράκι και ξεκίνησε για εκείνες ένα μαγικό ταξίδι που λέγεται… μητρότητα.

Δεν θυμάμαι ποια επώνυμη μαμά το είπε και δεν έχει και τόση σημασία. Η ουσία είναι ότι όταν ρωτήθηκε σε συνέντευξή της ποιο είναι το καλύτερο κομπλιμέντο που της έχουν κάνει ποτέ, απάντησε: Όταν την αποκάλεσαν «καλή μαμά».

Από μικρός πίστευε ότι δεν θα κάνει οικογένεια, σήμερα όμως είναι ένας πανευτυχής μπαμπάς δύο αγοριών: του 3χρονου Χρήστου και του μόλις ενός έτους Νικόλα.

Η αντίστροφη μέτρηση για την πιο γλυκιά Κυριακή του χρόνου έχει ξεκινήσει.

Για εμένα δεν υπάρχει μεγαλύτερος φόβος (μετά από τα θέματα υγείας) από το να βρίσκομαι κάπου με κόσμο και να χάσω από τα μάτια μου το παιδί μου.

Αν ο δείκτης της ζυγαριάς αρνείται πεισματικά να επιστρέψει στα προ-εγκυμοσύνης και γενικά στα επιθυμητά επίπεδα, μήπως σαμποτάρουν την προσπάθειά μας κάποιοι παράγοντες που δεν έχουμε σκεφτεί – που ίσως θεωρούμε ακόμα και συμμάχους μας; Και, κυρίως, πώς θα πετύχουμε τον στόχο μας;