Πριν από λίγες ημέρες είδα φευγαλέα σε ένα βίντεο τον τίτλο «μητρική υπεραγάπη». Κάπου θα ήμουν, κάπως θα βιαζόμουν και δεν πάτησα να το δω. Μου έμεινε όμως η λέξη.
Υπεραγάπη
Πάντα πίστευα πως η λέξη αγάπη δεν μπορεί να πάρει υπερθετικό βαθμό. Είναι από μόνη της τεράστια, ανυπέρβλητη, άπειρη.
Είναι κάπως σαν να πεις έναν δισεκατομμυριούχο «υπερbillionaire». Θα ήταν ενδεχομένως άσκοπο. Ο άνθρωπος είναι billionaire, τι άλλο να πούμε; Αντίστοιχα, η μητρική αγάπη είναι μητρική αγάπη. Δεν παίρνει κάτι παραπάνω.
Και το επόμενο πρωί, βρέθηκα στην παράσταση του σχολείου του Οδυσσέα για τη Σμύρνη και τη Μικρασιατική Καταστροφή. Η αλήθεια είναι πως είχα φύγει από τη δουλειά σαν την τρελή για να πάω να δω το παιδί, να βγάλω βίντεο και να το στείλω στον Μπίθα, να του κάνω μια αγκαλιά μετά το χειροκρότημα και να επιστρέψω στο γραφείο. Το θέμα της Μικρασιατικής Καταστροφής, για κάποιο λόγο, δεν μου είχε χτυπήσει κάποιο καμπανάκι, ίσως γιατί εμείς ως γενιά, το διδαχτήκαμε κάπως επιφανειακά. Αλλά παράσταση του παιδιού μου ήταν, προφανώς και με αφορούσε. Η παράσταση ξεκίνησε. Η Σμύρνη, οι Έλληνες, οι Τούρκοι, η καταστροφή. Τα εκτάκια είχαν ετοιμάσει ένα αριστούργημα. Από τη Σμύρνη και την προσφυγιά του τότε, στην προσφυγιά του σήμερα. Το θέατρο γέμισε με βίντεο με παιδικά ματάκια βουρκωμένα, ταλαιπωρημένα, αδικημένα από τη μοίρα. Το θέατρο πάγωσε. Μάνες, μπαμπάδες, γιαγιάδες, παππούδες, ανεξαρτήτως της πιθανής καταγωγής τους από τη Μικρά Ασία, ξέσπασαν σε λυγμούς. Μάνες σε βάρκες αγκαλιά με τα νεογέννητα μωρά τους, αδέρφια αγκαλιασμένα, πατεράδες σε απόγνωση. Πώς είναι να μην μπορείς να προστατέψεις το σπλάχνο σου;
Υπεραγάπη σκέφτηκα.
Η λέξη έχει υπόσταση. Υπάρχει. Ίσως η αγάπη γίνεται υπεραγάπη κάτω από τις πιο αντίξοες και σκληρές συνθήκες. Εκεί που η μάνα ξεπερνά τη φύση της και μετατρέπεται σε λέαινα έτοιμη να χυμήξει.
Η άνοιξη μας βρίσκει έτοιμες να αγαπήσουμε.
Κι άλλο.
Μπορούμε κι άλλο;
Μα φυσικά.
Θυμάμαι τον μπαμπά μου να με ρωτάει: «Ποιος είναι ο πιο μεγάλος αριθμός;».
Κοριτσάκι μικρό εγώ, τότε, του απαντούσα «χίλια εκατομμύρια» και μου έλεγε: «Πάντα θα υπάρχει το χίλια εκατομμύρια ΚΑΙ ένα».
Πάντα μπορείς να προσθέσεις στους αριθμούς.
Και στην αγάπη.
Πάντα έχει κι άλλο – και παρά τα όσα διαβάζουμε, οδηγίες, άρθρα, συμβουλές να περιορίσουμε την αγάπη, τις αγκαλιές, να μην καλομάθουμε, να μην κακομάθουμε, εγώ θα σας πω το αντίθετο.
Αγαπήστε χωρίς περιορισμό. Η αγάπη κάνει μόνο καλό και φέρνει στην αγκαλιά μας παιδιά που θα γίνουν ολοκληρωμένοι ενήλικες. Ενήλικες που δεν τους έλειψε το χάδι, η ζεστασιά, η ασφάλεια.
Στο κάλεσμα «μαμά, να κοιμηθώ στο κρεβάτι σου;», «μαμά, αγκαλιά», «μαμά, μία ακόμα αγκαλιά», πείτε ναι. Ενδώστε στην υπεραγάπη.
Είναι η φύση μας αυτή.
Να υπεραγαπάμε. Μην το στερήσετε. Όχι μόνο από τα παιδιά σας, αλλά κυρίως μην το στερήσετε από εσάς.
Έχουμε 18 καλοκαίρια λέει ένα πολυγραμμένο άρθρο στα sites ‒ μπορείτε να το διαβάσετε και στο BOOM. Είναι αλήθεια; Πάνω κάτω, ναι. Και τα άτιμα περνάνε σαν αστραπή.
Γι’ αυτό, υπερ-αγαπήστε.
Υπερ-προστατέψτε.
Υπερ-αγκαλιάστε.
Υπερ-ζήστε.
Η άνοιξη είναι εδώ, και με τα χρώματα, τα λουλούδια και τον ευεργετικό της ήλιο μάς προκαλεί να ζήσουμε στο υπέρ.
Ελπίζω να είστε δίπλα σε αυτήν την απόφαση ή, ακόμα καλύτερα, να την έχετε πάρει ήδη. Για εμάς, το ανοιξιάτικο BOOM είναι μια υπόσχεση: να μοιραστούμε μαζί σας τα πιο όμορφα και χρήσιμα πράγματα που αφορούν τους μικρούς μας θησαυρούς.
Ετοιμάσαμε για εσάς ένα τεύχος σύγχρονο, πλούσιο σε θεματολογία, γεμάτο αγάπη και απελευθέρωση. Σας ευχαριστώ για τη σχέση που έχουμε χτίσει τόσα χρόνια, σας ευχαριστώ που μας εμπιστεύεστε, που μας διαβάζετε με προσοχή και αλληλεπιδράτε μαζί μας στα social media. Σας εύχομαι να έχετε μία υπερ-άνοιξη λοιπόν, μια άνοιξη γεμάτη υπερβολές στα όμορφα, στα τρυφερά, στα ευχάριστα.
Καλή ανάγνωση!
Με αγάπη,
Μυρτώ
ΥΓ: Τα λέμε από κοντά, στο Summer BOOM Village, τον Ιούνιο! Η προπώληση των εισιτηρίων ξεκινάει σε λίγες ημέρες και σας ετοιμάζουμε ένα BOOM Village στο «υπέρ».
Διαβάστε ολόκληρο το νέο τεύχος του BOOM πατώντας στο εξώφυλλο!
