myrto kazi

Μεταξύ του σχεδόν αρχετυπικού ουρλιαχτού της Ελληνίδας μάνας -«Τάσσσσσοοοο!»- με την παντόφλα στο χέρι και της βαθιάς κατανόησης της σύγχρονης μητέρας, υπάρχει πάντα ένας κοινός παρονομαστής: η ίδια, αξεπέραστη -σχε

Μια μέρα κατά τη διάρκεια των καλοκαιρινών μας διακοπών, η φίλη μου η Τζωρτζίνα μου έκανε share αυτό: «Όταν συνειδητοποιείς πως το “τελείωσα 4 χρόνια πανεπιστήμιο χωρίς ChatGPT” είναι το νέο “εμείς για να πάμε σχολείο περπατούσαμε 5 χιλιόμετρα στο χιόνι”».

Αν έπρεπε να κρατήσω μία ανάμνηση από τη γιαγιά μου, θα ήταν εκείνα τα καλοκαιρινά απογεύματα στο σπίτι μας στις Σπέτσες.

Eίναι αυτή η στιγμή που όλες μας, όσο κι αν προσπαθούμε να είμαστε η πιο σωστή εκδοχή της μητρικής μας ύπαρξης, βρισκόμαστε μπροστά σε ένα μεγάλο σοκ. Το δικό μου συνέβη ένα πρωινό στην παιδική χαρά.

«Ρε Μυρτώ, τον ξέρεις τον Κ., δεν είναι σαν τον Μπίθα, το παιδί το μεγαλώνω μόνη μου» μου έγραψε στο μήνυμά της η φίλη μου η Γ., και για πρώτη φορά χρησιμοποίησε τον όρο «Married Single Mom» (MSM).

Ο κόσμος των παιδιών είναι μαγικός. Και όσο κλισέ, βαρετό ή γνωστό κι αν ακούγεται αυτό, δεν παύει να είναι η μεγαλύτερη αλήθεια. Τα παιδιά, όλα τα παιδιά, έχουν στην καρδιά και το μυαλό τους μαγεία.  

Θα ακουστεί υπερφίαλο ή ίσως αχάριστο από μέρους μου, αλλά η γέννηση της Άριας ήταν για εμένα το σημείο που έκλεισε την πόρτα μιας νέας εγκυμοσύνης. Αυτήν τη φορά ήξερα καλά πως θα ήταν η τελευταία φορά της μαγείας.

Διάβασα κάπου ένα post που με «ισοπέδωσε», όπως λέει και μια φίλη μου. Το post περίπου έλεγε: «Αν ποτέ πάθω κάτι, άνοιξε το κινητό μου και δες τις φωτογραφίες. Δες πως για εμένα ήσουν το κέντρο του κόσμου μου. Το αστέρι μου.