myrto kazi

Είναι πέρα από κάθε λογική, φαντασία ή περιγραφή η στιγμή που αντικρίζεις για πρώτη φορά το μωρό σου. Η στιγμή που το μωρό, που για μήνες είχες προστατευμένο στην κοιλιά σου, παίρνει την πρώτη του ανάσα και βγαίνει στον κόσμο.

«Μαμά, πώς μπορείς;» με ρώτησε ο Οδυσσέας ένα απόγευμα κατά τη διάρκεια των διακοπών μας, μόλις είχαμε γυρίσει από την παραλία του Αγίου Νικολάου στις Σπέτσες. Ήξερα πως αυτό το «Μαμά, πώς μπορείς;» σήμαινε πώς μπορείς...

Γράφω αυτό το editorial με το δελφινάκι στην κοιλιά μου.

Όσο μεγαλώνω και, μάλιστα, τη στιγμή που το τρίτο μας μωρό μεγαλώνει μέσα στην κοιλιά μου, σκέφτομαι πλέον πολύ πιο συνειδητά πως η μητρότητα, ναι, είναι μια ονειρεμένη κατάσταση, είναι όμως συνυφασμένη και με προσωπικές ιστορίες «τρόμου», που κανένας άνδρας δ

Θαύμα είναι…

(Δεν) θέλω να ξέρεις... (Δεν) θέλω να ξέρεις πως, όταν σε γέννησα, έκλαψα πολύ.

Όταν σε κοιτάζω να παίζεις στο χαλί του δωματίου σου χωρίς να ξέρεις ότι σε παρατηρώ, σκέφτομαι ένα μόνο πράγμα. Είμαι ευγνώμων.

Σκέφτομαι πως η τελευταία φορά που έκανα κάτι με επίκεντρο εμένα ήταν η στιγμή της γέννησης του πρώτου μου παιδιού. Μέχρι τότε, κάπως ένιωθα «πρωταγωνίστρια» και μην παρεξηγήσετε τον όρο, προσδίδοντάς του χροιά εγωκεντρισμού.