Μυρτώ Κάζη

Πάντα είχα αυτή την απορία ή καλύτερα το παράπονο... Γιατί τα άλλα παιδάκια δεν ακούγονται;

Κανείς δεν σε προετοιμάζει για αυτό. Ή, και να το κάνει, πριν γίνεις μητέρα είναι ανθρωπίνως αδύνατο να το αντιληφθείς. Κανείς δεν μπορεί να σου πει –και να το νιώσεις στην καρδιά σου– τι θα πει να πονάει το ίδιο σου το παιδί.

Το ΑΙ έχει ήδη μπει στα σπίτια μας. Για τα καλά. Κι όμως, όσο περισσότερο το χρησιμοποιούμε, τόσο περισσότερο το φοβόμαστε. Μήπως μας αντικαταστήσει; Μήπως αποξενώσει τα παιδιά μας; Μήπως κάνει τη σκέψη «έτοιμη» και την προσπάθεια περιττή;

Mε θυμάμαι πολύ καλά να φεύγω με το ποδήλατο για να πάω «στη γειτονιά» και να γυρίζω στο σπίτι μόλις νύχτωνε. Θυμάμαι επίσης ότι η μαμά μου δεν με περίμενε εναγωνίως στην πόρτα. Απλά, κάποια στιγμή... με έβλεπε μέσα στο σπίτι.

Πριν από λίγες ημέρες είδα φευγαλέα σε ένα βίντεο τον τίτλο «μητρική υπεραγάπη». Κάπου θα ήμουν, κάπως θα βιαζόμουν και δεν πάτησα να το δω. Μου έμεινε όμως η λέξη. Υπεραγάπη

Μεγαλώσατε σε ένα σπίτι πλημμυρισμένο από αγάπη όπου η ισότητα ήταν κάτι παραπάνω από δεδομένο. Δυστυχώς δεν μπορώ να σας εγγυηθώ πως το ίδιο θα συμβαίνει και έξω από αυτό. Γι αυτό πάντα να θυμάστε πως: 

«Ρε Μυρτώ, τον ξέρεις τον Κ., δεν είναι σαν τον Μπίθα, το παιδί το μεγαλώνω μόνη μου» μου έγραψε στο μήνυμά της η φίλη μου η Γ., και για πρώτη φορά χρησιμοποίησε τον όρο «Married Single Mom» (MSM).

Όσο απόλαυσα τη μαγική ιεροτελεστία του bedtime story με τα δύο μεγαλύτερα παιδιά μου –και τώρα πια με την Άρια–, άλλο τόσο χαίρομαι όταν τα βλέπω να απλώνουν τα χεράκια τους στη βιβλιοθήκη και να επιλέγουν το βιβλίο που θα διαβάσουν πλέον μόνα τους, ή όταν, σε μια τελείως άσχετη στιγμή, μου πετά