Μυρτώ Κάζη

Είναι αυτό το κομβικό σημείο στη ζωή κάθε κοριτσιού που δύο κόσμοι ενώνονται. Το μωρό με την κοπέλα, το κοριτσάκι με την έφηβη, τα αρκουδάκια με τα στρασάκια. Το χθες της παιδικής ηλικίας και το αύριο της προεφηβείας.

Έχουμε μεγαλώσει με το πιο αμετακίνητο στερεότυπο που έχει εγκατασταθεί αρχέγονα στα κύτταρά μας. Πως οι μάνες είναι αγίες.

Η πιο εντυπωσιακή floral αψίδα, το πιο chic table setup, φανταστικές συνθέσεις από ροζ μπαλόνια, το πιο λαχταριστό και Pinterest-approved candy bar - όλα στις ροζ αποχρώσεις του ηλιοβασιλέματος- και φυσικά… απέραντη αγάπη.

Ήταν αρχές του 1968 όταν μια ομάδα γυναικών βγήκε στους δρόμους του Νιου Τζέρσεϊ για να διαδηλώσει κατά του διαγωνισμού ομορφιάς Miss America.

Μαμά… Μαμά, πεινάω. Μαμά, αγκαλιά.  Μαμά, έλα. Μαμά, κοίτα. Μαμά, άκου. Μαμά, πιάσε. Μαμά, δες!

Δώρο είναι που ξυπνάω το πρωί και είσαι εκεί, στο κρεβατάκι σου. Δώρο είναι που είμαι η μαμά σου.

Μεγαλώνουμε, μεγαλώνουν μαζί μας και τα παιδιά μας, μεγαλώνουν και οι γονείς μας. Και αυτή η συνειδητοποίηση είναι άλλοτε σκληρή και άλλοτε γλυκιά. Είναι όμως μια συνειδητοποίηση που έρχεται και όταν τη βιώσεις, αλλάζεις. Είναι φορές που κοιτάζω στον καθρέφτη και σαστίζω.

Ήταν διακοπές Χριστουγέννων, οι μέρες είχαν περάσει, είχαμε κάνει ένα σωρό πράγματα (από εκείνα που σε κουράζουν ακόμα κι αν είσαι διακοπές), και ήταν ένα από αυτά τα #doingnothing απογεύματα που ήμασταν όλοι στον καναπέ και κοιτούσαμε άλλοι την τηλεόραση, άλλοι το ταβάνι, άλλοι το μωρό.