Η μητέρα είναι ίσως ο πιο παρεξηγημένος ρόλος όλων: ιερός και αστείος ταυτόχρονα, θυσιαστικός αλλά και ασφυκτικός. Στο «Viva la mamma!» του Ντονιτσέττι, αυτή η διττότητα γίνεται σπαρταριστή σάτιρα, και ο Μάριος Σαραντίδης την ενσαρκώνει με τόλμη, χιούμορ και μια απροσδόκητη τρυφερότητα. Πώς είναι να υποδύεσαι μια μάνα ως άντρας; Πού τελειώνει η φροντίδα και πού αρχίζει ο έλεγχος; Και γιατί, τελικά, η «Ελληνίδα μάνα» παραμένει ένα τόσο ζωντανό και τόσο εκρηκτικό αρχέτυπο; Σε μια συζήτηση που ισορροπεί ανάμεσα στο γέλιο και το βίωμα, ο καταξιωμένος βαρύτονος μας βάζει στα παρασκήνια μιας όπερας που μιλάει περισσότερο για εμάς απ’ όσο νομίζουμε.
Μάριε, το «Viva la mamma!» είναι μια σπαρταριστή σάτιρα για τον κόσμο της όπερας. Τι ήταν αυτό που σε τράβηξε περισσότερο στον ρόλο της Mamma Agata;
Σαφέστατα το γεγονός ότι θα υποδυθώ μια γυναίκα ως απόφαση του ίδιου του συνθέτη τον 19ο αιώνα και όχι ως σκηνοθετική άποψη, αυτό και μόνο με ιντριγκάρει. Δημιουργεί εκ προοιμίου μία συνθήκη ιδιαίτερη, που σε βάζει σε μια πρόκληση φωνητική και ταυτόχρονα σκηνική. Για εμένα, αυτός ήταν ένας ρόλος-όνειρο που μου τον είχε πρωτοαναφέρει η δασκάλα μου στην Ακαδημία του Μονάχου, η Δάφνη Ευαγγελάτου. Οπότε, είναι και κάπως σαν ένα ευχαριστώ προς την ίδια που μου τον έμαθε και δεν είναι πια στη ζωή. Πλέον, τον μελετάω με τον τωρινό μου δάσκαλο, τον Δημήτρη Καβράκο.
Το να υποδύεσαι μια μητέρα ως άντρας βαρύτονος είναι από μόνο του μια θεατρική δήλωση. Σε δυσκόλεψε περισσότερο φωνητικά ή ερμηνευτικά;
Η σχέση μαμάς-παιδιού είναι τόσο σύνθετη, που δεν μπορεί να φωτιστεί με λίγες λέξεις. Σίγουρα, μέσα από το κείμενο και τη δραματουργική δημιουργία του ρόλου, έρχεσαι πιο κοντά σε καταστάσεις γονεϊκές, που εγώ έχω την εμπειρία από τη μεριά του παιδιού και όχι του γονέα. Σε μια στιγμή λέω στην κόρη μου «είσαι πολύ καλή». Και εκεί, ως Μάριος, νιώθω πόσο ισχυρή είναι η εμψύχωση στο παιδί σου ως γονιός. Κάτι με ταράζει όταν λέω κάτι τόσο απλό αλλά τόσο ειλικρινές και πυρηνικό.
Τι ανακάλυψες για τη μητρότητα μέσα από αυτόν τον ρόλο που ίσως δεν είχες σκεφτεί πριν;
Θα τολμήσω να πω ότι η αγάπη, είτε από τη μαμά είτε από τον μπαμπά, είναι αγάπη.
Πιστεύεις ότι ένας άντρας, όταν υποδύεται μια μητέρα, μπορεί να φωτίσει κάποιες διαφορετικές πτυχές της;
Το ότι εγώ ως άντρας υποδύομαι τη γυναίκα-μαμά δεν με κάνει να νιώσω διαφορετικά ως ύπαρξη και ως ενέργεια. Ο ρόλος χρειάζεται τρυφερότητα και ποιότητες που τελικά και τα δύο φύλα τις έχουν, αλλά δεν τις εκθέτουν εύκολα.
Η μεταμόρφωσή σου σε Mamma Agata είναι τουλάχιστον εντυπωσιακή. Μίλησέ μας για τα κοστούμια και το μακιγιάζ.
Η μεταμόρφωση είναι ένα πολύ μεγάλο μέρος του ρόλου. Είναι μεν μια φιγούρα βικτοριανής εποχής, αλλά μόνο στα μαλλιά και στο φόρεμα. Το μακιγιάζ είναι drag και ο τρόπος προσέγγισης είναι σύγχρονος, χωρίς προσπάθεια να γίνει γυναικείος από εξωτερικά χαρακτηριστικά. Η φωνή μου παραμένει η δική μου. Στο τραγούδι μόνο χρησιμοποιώ το falsetto (ψεύτικη φωνή) για χάρη κωμικότητας. Άρα, το μακιγιάζ και το φόρεμα σίγουρα βοηθάνε να βρεις την ουσία του ρόλου στην αρχή, αλλά μετά χρειάζεσαι εσωτερικά στοιχεία και μελέτη.
Υπάρχει κάτι στη σωματικότητα ή στη φωνή σου που χρειάστηκε να «μαλακώσεις» ή να «μεγεθύνεις» για να χτίσεις αυτήν τη μάνα;
Δεν άλλαξα κάτι επί τούτου. Δεν θέλησα ούτε εγώ ούτε η σκηνοθέτις, η Σοφία Πάσχου, να αλλάξω το ηχόχρωμά μου στη φωνή ή στις κινήσεις. Η κωμωδία πηγάζει ακριβώς από τις καταστάσεις και όχι από τον τρόπο που θα μιλήσεις. Σίγουρα μεγεθύνεις κάποια πράγματα γιατί είναι θέατρο, και στο θέατρο υπάρχει και η υπερβολή και η extravaganza, πόσο μάλλον σε έναν τέτοιο ρόλο, αλλά ταυτόχρονα υπάρχει και η απλότητα. Πρακτικά, ισορροπείς ανάμεσα σε αυτά τα δύο.
Η ηρωίδα που υποδύεσαι παρεμβαίνει σε όλα. Είναι αυτό αγάπη σε υπερβολή ή ανάγκη για έλεγχο;
Είναι και τα δύο! Πάντα περιπλέκονται και πάντα δημιουργούν τελικά το ίδιο αποτέλεσμα, έστω κι αν ξεκινούν από διαφορετικές αφετηρίες.
Γιατί το κοινό γελά τόσο πολύ με αυτόν τον τύπο μάνας; Αναγνωρίζει άραγε κάτι οικείο;
Σίγουρα, το οικείο σού προκαλεί μια αντίδραση. Η αντίδραση αυτή μπορεί να είναι και αστεία αλλά και γλυκόπικρη, εξαρτάται από τα βιώματα του καθενός. Προσωπικά, η μητέρα μου είναι πολύ κοντά στη Mamma Agata και για αυτόν τον λόγο νιώθω οικεία με αυτόν τον χαρακτήρα. Έλεγχος μαζί με αγάπη υπέρ το δέον. Εκρηκτικός συνδυασμός, πιστέψτε με!
Αν η ηρωίδα ζούσε σήμερα στην Ελλάδα, τι θα έκανε; Θα είχε group στο Viber με τις άλλες μαμάδες; Θα ήταν πάνω από τον σκηνοθέτη;
Στη δική μας διασκευή η ηρωίδα είναι στην Ελλάδα και στο παρόν. Είναι σίγουρα η μαμά στο Viber, η μαμά που έρχεται να ζητήσει τα ρέστα στο σχολείο από τους δασκάλους και από τα παιδάκια. Είναι πανταχού παρούσα για το παιδί της αλλά και για την αυτοεκπλήρωσή της ως μαμά. Μου θυμίζει τη μαμά μου που πήρε τηλέφωνο στον στρατό να ρωτήσει γιατί δεν με άφηναν να πάω στον γιατρό.
Αν έπρεπε να περιγράψεις την Ελληνίδα μάνα με τρεις λέξεις, ποιες θα ήταν αυτές;
Υπερδοτική, υπερδραματική και υπεραγαπησιάρα. Όλα στο υπέρ.
Τι θα ήθελες να «πάρει» μαζί του ο θεατής φεύγοντας από το θέατρο;
Στις μέρες αυτές της παρακμής και της βιαιότητας, θέλω να φύγει με χαμόγελο. Να γελάσει όσο μπορεί και να συγκινηθεί, να λυτρωθεί και να ξορκίσει τη ματαιότητα της ζωής. Να πάρει μια ανάσα και να συνεχίσει τη ζωή έπειτα από ένα ευχάριστο διάλειμμα.
Αν η Mamma Agata μπορούσε να πει μια αλήθεια σε όλες τις μάνες της πλατείας, ποια θα ήταν;
Δώστε εφόδια στα παιδιά από μικρά να πετάξουν όσο πιο ψηλά γίνεται. Βάλτε πίσω τη ματαιοδοξία σας και αφήστε να λάμψουν οι νέοι, χωρίς να τους φορτώνετε βάρη. Αλλά κι εσείς, ζήστε! Είστε άνθρωποι, όχι μόνο μαμάδες!
Στο τέλος –σκεφτόμαστε– ίσως η Mamma Agata να μην είναι απλώς μια σατιρική φιγούρα. Είναι η υπερβολή της αγάπης μας, η φωνή που υψώνεται όταν φοβόμαστε, η ανάγκη να προστατεύσουμε ό,τι θεωρούμε προέκταση του εαυτού μας. Και κάπου ανάμεσα στις υπερβολές της, μάλλον αναγνωρίζουμε κάτι δικό μας. Οπότε, πριν σας ξεφύγει ένα ακόμα «έφαγες;» ή «πάρε ζακέτα», χαρίστε στον εαυτό σας μια βραδιά στην Εθνική Λυρική Σκηνή. Γιατί είναι πιθανό να αναγνωρίσετε τον εαυτό σας στη σκηνή. Και τελικά, να τον αγαπήσετε λίγο περισσότερο.
BOOM INFO:
Πρωτότυπο λιμπρέτο: Ντομένικο Τζιλαρντόνι
Διασκευή: Σοφία Πάσχου, σε συνεργασία με την ομάδα
Σκηνοθεσία: Σοφία Πάσχου
Προσαρμογή μουσικού κειμένου, σύμβουλος μουσικής δραματουργίας: Χαράλαμπος Γωγιός
Δραματουργία: Κατερίνα Μαυρογεώργη
Σκηνικό, κοστούμια: Κλαιρ Μπρέισγουελ
Σχεδιασμός φωτισμών: Σοφία Αλεξιάδου
Μουσική επένδυση προηχογραφημένης αφήγησης: Χρήστος Σακελλαρίδης
Τάνια (πρωταγωνίστρια ΕΛΟΣΚΑ): Χρύσα Μαλιαμάνη
Λουίζα (δευτεραγωνίστρια ΕΛΟΣΚΑ): Δάφνη Δαυίδ
Φρήντριχ (Γερμανός τενόρος): Χρήστος Κεχρής
Αντώνης (τεχνικός σκηνής ΕΛΣ): Αποστόλης Ψυχράμης
Νίκο (βαρύτονος ΕΛΟΣΚΑ): Μαρίνος Ταρνανάς
Άγκατα (Ελληνοναπολιτάνα, μητέρα της Λουίζας): Μάριος Σαραντίδης
Φανούρης (μαέστρος ΕΛΟΣΚΑ): Αλέξανδρος Χρυσανθόπουλος
Πιάνο: Χρήστος Σακελλαρίδης
Προπώληση: Ταμεία ΕΛΣ (καθημερινά 9.00-21.00 | 2130885700) και www.ticketservices.gr
