Baby

Δεν είχαμε smartphones, παίζαμε στον δρόμο και στις γειτονιές, λατρεύαμε τις διακοπές στο χωριό, στη γιαγιά και τον παππού, εκεί όπου ήμασταν απόλυτα ελεύθεροι.

«Μαμά, βαριέμαι», «μπαμπά, τι θα κάνουμε το απόγευμα;».

Όλοι έχουμε παίξει μουσικές καρέκλες.

Είμαστε στο πάρκο με το παιδί μας, όταν αρχίζει να πετάει παιχνίδια σε άλλα παιδιά και να τα σπρώχνει. Ίσως δεν αντισταθούμε στον πειρασμό να του βάλουμε τις φωνές, αλλά ξέρουμε ήδη ότι ένα ξέσπασμα με φωνές είναι λάθος.

Στα «καλοκαιρινά μωρά», όπως συνήθως τα αποκαλούμε, ακολουθούμε τους γενικούς κανόνες –όπως και για τα μωρά που γεννιούνται οποιαδήποτε άλλη εποχή του χρόνου–, όμως υπάρχουν θέματα που μας απασχολούν περισσότερο.

Η πρώτη χρονιά είναι η δύσκολη. Αν το πρώτο καλοκαίρι χρειαστείτε φορτηγό, το δεύτερο θα χρειαστείτε βανάκι, το τρίτο ένα απλό jeep και το τέταρτο καλοκαίρι τα πράγματα θα χωρούν στο πορτμπαγκάζ του αυτοκινήτου σας.

Κλάματα, τσιρίδες, απελπισμένες προσπάθειες για «λίγο ακόμα βίντεο».

Όταν ο γιος μας άρχισε να χάνει τις πιπίλες του, κάπου κοντά στα τρία χρόνια του, αποφασίσαμε να δοκιμάσουμε να μην τις αντικαθιστούμε με καινούριες.