Family

Μερικές φορές αισθάνομαι ότι πρέπει να επιλέξω ανάμεσα σε δύο σενάρια: να πάει ο γιος μου την επόμενη μέρα στο σχολείο χωρίς να έχει κάνει καμία από τις εργασίες του ή να του τάξω (για ακόμα μία φορά) γλύκισμα και, μετά από τόση ζάχαρη που θα έχει καταναλώσει για να βγάλει την τρίτη δημοτικού, να

Ήταν πριν από σχεδόν δέκα χρόνια, λίγο προτού γεννήσω, που μετακομίσαμε σε καινούριο σπίτι και καινούρια περιοχή, καθώς το παλιό δεν θα μπορούσε να εξυπηρετήσει τις νέες οικογενειακές ανάγκες.

Όταν ρώτησα τον Φίλιππο τι θα ήθελε να ντυθεί φέτος στις Απόκριες και μου απάντησε ένα συγκεκριμένο φρούτο, σχολίασα αυθόρμητα μπροστά του ότι «αυτή η στολή είναι για μωρά» προτού το μετανιώσω, αμέσως μετά, καθώς συνειδητοποίησα ότι δε

Τσουλάει σαν βολίδα προς το μέρος μου πάνω στο αυτοκινητάκι του. Σχεδόν νομίζω ότι θα περάσει πάνω από τα πόδια μου, μέσα στον ενθουσιασμό του παιχνιδιού.

Από τη μία υπάρχουν τα σχετικά ακίνδυνα και σίγουρα καλοπροαίρετα little, white lies, που λέμε όλοι οι γονείς, όπως δεν θα πονέσει το εμβόλιο, είναι κλειστό τώρα το κατάστημα παιχνιδιών κλπ, από την άλλη τα ψέματα, σκέτο, που διδάσκουμ

Μπορεί σύμφωνα με μια ρομαντική αντίληψη ο ερχομός των παιδιών να φέρνει το ζευγάρι πιο κοντά από ποτέ, η πραγματικότητα όμως είναι ότι γιγαντώνει, παράλληλα, τις δυσκολίες και τα προϋπάρχοντα προβλήματα στη σχέση.

«Εγώ δεν θα το πω ποτέ αυτό»: Μέχρι να γίνω η ίδια μαμά, είχα επαναλάβει ξανά και ξανά αυτή τη δέσμευση από μέσα μου, κάθε φορά που άκουγα φίλες μου να ξεστομίζουν φράσεις που προκαλούσαν άγχος ακόμα και σε εμένα, πόσο μάλλον στα παιδιά τους, στα οποία απευθύνονταν.

Μαμάδες εναντίον μπαμπάδων. Μαμάδες αγοριών εναντίον μαμάδων κοριτσιών. Μαμάδες μωρών εναντίων μαμάδων εφήβων. Και, φυσικά, μαμάδες πλήρους απασχόλησης εναντίων εργαζόμενων μαμάδων.