Family

Μέχρι να γίνουμε γονείς, διαβάζουμε όλα αυτά τα άρθρα περί θετικής διαπαιδαγώγησης και οραματιζόμαστε τον μελλοντικό εαυτό μας ως μια μονίμως ψύχραιμη, χαμογελαστή μαμά, που αρκεί να ξεστομίσει τη «σωστή» ατάκα για να οδηγήσει τη συμπεριφορά του παιδιού της στην επιθυμητή κατεύθυ

Επιστρέφουμε στο σπίτι μετά από μια κουραστική ημέρα και ανακαλύπτουμε ότι το σαλόνι μας έχει μεταμορφωθεί σε ναρκοπέδιο με τουβλάκια. Ζητάμε από το παιδί μας, ήρεμα, να τα μαζέψει. (Κάνει ότι) δεν μας ακούει. Του το ξαναζητάμε, με λίγο πιο ανεβασμένους τόνους αυτήν τη φορά.

«Ω, ρε φίλε!»: Αυτή η φράση δεν ακούστηκε από ένα εφηβάκι, αλλά από τον οκτάχρονο γιο μου – και σαν να μην έφτανε αυτό, μια μαμά που ήταν κοντά σχολίασε: «Και ο δικός μου το λέει αυτό».    

Έχουμε μεγαλώσει με το πιο αμετακίνητο στερεότυπο που έχει εγκατασταθεί από πάντα στα κύτταρά μας. Πως οι μάνες είναι άγιες.

Καλώς ήρθες στον κόσμο της μητρότητας! Οι αγκαλιές, τα νυχτερινά ταΐσματα, οι αλλαγές πάνας και τα ατελείωτα νανουρίσματα γεμίζουν τη μέρα σου.

Όταν σε έναν γάμο έρχονται τα παιδιά, δεν δυναμώνει μόνο η αγάπη αλλά και τα προβλήματα. Διαφωνίες για τον τρόπο ανατροφής τους, εξάντληση, στρες, οικογενειακά έξοδα είναι ανάμεσα στους παράγοντες που βάζουν σε ακόμα μεγαλύτερη δοκιμασία τη σχέση.

Εκείνα θέλουν να κοιμηθούν λίγο παραπάνω ή να κάνουν νάζια κι αγκαλιές, εσείς από την άλλη βιάζεστε να ετοιμαστείτε για να προλάβετε το σχολικό αλλά και να είστε συνεπείς στη δουλειά σας.

«Ρε Μυρτώ, τον ξέρεις τον Κ., δεν είναι σαν τον Μπίθα, το παιδί το μεγαλώνω μόνη μου» μου έγραψε στο μήνυμά της η φίλη μου η Γ., και για πρώτη φορά χρησιμοποίησε τον όρο «Married Single Mom» (MSM).