Family

«Βρε Μυρτώ» μου έγραψε χθες το βράδυ μια κοπέλα στο Instagram «είμαι μαμά μόλις 15 ημέρες τώρα και για ένα πράγμα απορώ. Γιατί κανείς δεν μιλάει για την αληθινή πλευρά της μητρότητας; Τα έχω παίξει, κλαίω πολύ, είμαι κουρασμένη, πολύ, και νιώθω μόνη μου.

Η μητρότητα είναι ένας ούτως ή άλλως απαιτητικός ρόλος, ωστόσο οι προσδοκίες που καλλιεργούμε οι σημερινές μαμάδες απέναντι στον εαυτό μας είναι όχι απλώς υπέρμετρες αλλά συχνά και αντιφατικές μεταξύ τους.

Το καλοκαίρι που μας πέρασε κάναμε διακοπές με μια οικογένεια από το εξωτερικό με δύο παιδιά στην αρχή της εφηβείας, μια εμπειρία όχι μόνο διασκεδαστική αλλά και σχεδόν ζεν: χωρίς φωνές, χωρίς εντάσεις, χωρί

Λέει μόνο αλήθειες, έχει φανατικό κοινό στα social media, ενώ δεν βάζει τίποτα πάνω από την οικογένειά της.

Στο παρελθόν, όταν έβλεπα ήδη από τις αρχές Νοεμβρίου πολύχρωμα λαμπιόνια να αναβοσβήνουν μέσα από τζαμαρίες σπιτιών, μεταμορφωνόμουν στον «Σκρουτζ» του Καρόλου Ντίκενς, που μισούσε τα Χριστούγεννα, καταφεύγοντας σε μια εσωτερική γκρίνια: «Από τώρα στόλισαν;». Από τότε που έγινα μητέρα ό

«Stay-at-home moms», μαμάδες που δεν εργάζονται, μαμάδες που είναι στο σπίτι, μαμάδες νοικοκυρές.

Μια από τις περιστάσεις όπου συνειδητοποιείς έντονα πόσο πολύ άλλαξε η ζωή σου από τότε που απέκτησες παιδιά είναι όταν καλείσαι να οργανώσεις ένα ταξίδι: Πολλαπλάσιες αποσκευές, άγχος μέχρι τελευταία στιγμή για να φροντίσεις να καλύψεις κάθε τρομακτικό ενδεχόμενο, όπως έναν υψηλό πυρετό του μικρ

Μέχρι να γίνουμε γονείς, διαβάζουμε όλα αυτά τα άρθρα περί θετικής διαπαιδαγώγησης και οραματιζόμαστε τον μελλοντικό εαυτό μας ως μια μονίμως ψύχραιμη, χαμογελαστή μαμά, που αρκεί να ξεστομίσει τη «σωστή» ατάκα για να οδηγήσει τη συμπεριφορά του παιδιού της στην επιθυμητή κατεύθυ