Eίναι αυτή η στιγμή που όλες μας, όσο κι αν προσπαθούμε να είμαστε η πιο σωστή εκδοχή της μητρικής μας ύπαρξης, βρισκόμαστε μπροστά σε ένα μεγάλο σοκ.
Το δικό μου συνέβη ένα πρωινό στην παιδική χαρά.
Εγώ, κρατώντας μια τούρτα σοκολάτας. Με τρούφα. Και κεράκια. Οι άλλες μαμάδες, κρατώντας ανοξείδωτα παγουράκια, κομμένα αγγουράκια σε σχήμα αστεριού και ένα βλέμμα που έλεγε «εμείς τη ζάχαρη δεν την ξέρουμε, μόνο ακουστά την έχουμε».
«Χρόνια πολλά!» φώναξαν τα φιλαράκια του παιδιού μου. «Ευχαριστούμε!» απάντησα χαμογελώντας και έβαλα την τούρτα στη μέση ενός τραπεζιού πικ νικ.
Μέχρι που άκουσα ΕΚΕΙΝΗ τη φράση.
«Εμείς δεν τρώμε ζάχαρη». Στον πληθυντικό.
Λες και μιλούσε εκ μέρους μιας μυστικής οργάνωσης. Αμέσως μετά, άλλη μία. «Ο Νικόλας δεν τρώει ζάχαρη» (το όνομα δεν είναι πραγματικό).
Ένιωσα λες και είχα οργανώσει παιδικό πάρτι και κρατούσα στα χέρια μου τσιγάρα. Άρχισα να απολογούμαι χωρίς να με έχει ρωτήσει κανείς.
«Ε… κι εμείς δεν τρώμε κάθε μέρα...»/«Είναι μόνο για τα γενέθλια...»/«Η γιαγιά την έφερε...»
Στο τέλος, λίγο έλειψε να πω ότι η τούρτα βρέθηκε μόνη της στα χέρια μου από κάποια ανώτερη δύναμη που δρα ανεξάρτητα από εμένα και τις επιλογές μου.
Κοίταζα το παιδί μου που περίμενε με το πιατάκι στο χέρι και ένιωθα λες και του είχα προσφέρει κάτι παράνομο. Το αστείο είναι ότι εκείνη τη στιγμή άρχισα να αμφισβητώ τα πάντα. Μήπως είμαι η μόνη που αγοράζει μπισκότα;
Μήπως τα δικά μου παιδιά είναι τα… τελευταία των Μοϊκανών που ξέρουν τη γεύση της σοκολάτας;
Μήπως υπάρχει κάποιο μυστικό newsletter μαμάδων που δεν φτάνει ποτέ στο mail μου;
Γιατί αυτή είναι η σύγχρονη μητρότητα.
Πάντα υπάρχει κάτι που κάνεις λάθος.
Αν δεν είναι η ζάχαρη, είναι οι οθόνες.
Αν δεν είναι οι οθόνες, είναι τα πλαστικά παιχνίδια.
Αν δεν είναι τα παιχνίδια, είναι το αν κοιμήθηκε μόνο του, αν θήλασε αρκετά, αν φοράει παπούτσια που αναπνέουν, αν βλέπει τηλεόραση, αν τρώει γλουτένη, αν πίνει αγελαδινό γάλα, αν πίνει καθόλου γάλα.
Και με αυτόν τον τρόπο, ξεχνάμε κάτι ΠΟΛΥ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ. Ότι δύο άνθρωποι (οι γονείς) μεγαλώνουμε αληθινά παιδιά. Όχι βιολογικά πειράματα.
Προσωπικά, δεν πιστεύω ούτε στις υπερβολές ούτε στην ασυδοσία. Πιστεύω στο μέτρο.
Στο ότι μια τούρτα γενεθλίων δεν καθόρισε ποτέ την υγεία ενός παιδιού. Όπως δεν την καθόρισε ποτέ ούτε ένα μπρόκολο. Η διατροφή χτίζεται μέσα στα χρόνια, στις καθημερινές συνήθειες, στο τραπέζι του σπιτιού, όχι στα κεράκια που φυσάει ένα παιδί μία φορά τον χρόνο.
Εκείνο το πρωί, πάντως, συνέβη κάτι που με έκανε να γελάσω (από ευτυχία, μη με παρεξηγήσετε). Τα παιδάκια που «δεν τρώνε ζάχαρη» έτρωγαν την τούρτα με τόση χαρά, που για λίγα λεπτά σταμάτησαν να μιλάνε. Και οι μαμάδες; Στο τέλος, οι περισσότερες ηρέμησαν και χαμογελούσαν.
Να ήταν η τούρτα του παιδιού μου που κατήργησε για λίγα λεπτά αυτόν τον άτυπο διαγωνισμό τελειότητας; Μπορεί.
Και, για το κλείσιμο, θα σας πω και κάτι ακόμα. Στα επόμενα γενέθλια, αν ξαναπήγαινα στην ίδια παιδική χαρά, θα κρατούσα πάλι την ίδια τούρτα.
Γιατί, για τη δική μου οικογένεια, οι πιο όμορφες παιδικές αναμνήσεις είναι:
Λίγο ακατάστατες.
Λίγο γλυκές.
Και καθόλου τέλειες.
Με όλη μου την αγάπη και την ευχή να μη με παρεξηγήσει κάποια μαμά που ίσως διαβάσει το άρθρο μου.
Μυρτώ
*Το άρθρο είναι γραμμένο χιουμοριστικά και περιλαμβάνει στοιχεία πιο «τραβηγμένα» από την πραγματικότητα με σκοπό να γίνει πιο γλαφυρό. Στο ΒΟΟΜ αγαπάμε όλες τις μαμάδες και σεβόμαστε πάντα τις επιλογές που κάνει η κάθε μία για το δικό της παιδί!
Διαβάστε αυτό και πολλά ακόμα άρθρα στο νέο, back to school τεύχος του BOOM που μπορείτε να διαβάσετε online πατώντας πάνω στο εξώφυλλο!
