Parenthood

«Μαμά, πώς μπορείς;» με ρώτησε ο Οδυσσέας ένα απόγευμα κατά τη διάρκεια των διακοπών μας, μόλις είχαμε γυρίσει από την παραλία του Αγίου Νικολάου στις Σπέτσες. Ήξερα πως αυτό το «Μαμά, πώς μπορείς;» σήμαινε πώς μπορείς...

Φράσεις κλισέ στοιχειώνουν το μυαλό μου σε τέτοιο βαθμό που αισθάνομαι πως της αναπαράγω είτε προς άλλες μαμάδες, είτε προς τον ίδιο μου τον εαυτό. Δεν ξέρω πώς ξεκίνησε όλο αυτό και σε ποιον να αποδώσω ευθύνες, μα αισθάνομαι πως η μέση μαμά δέχεται καθημερινά μια ΑΣΗΚΩΤΗ πίεση από φράσεις που ξε

Στην εφηβεία, αλλά και αργότερα στην ενήλικη ζωή μας, ορκιζόμαστε ξανά και ξανά να μη γίνουμε σαν τους γονείς μας.

Μέχρι τώρα σίγουρα θα έχουμε ανακαλύψει πολλά οφέλη του οικογενειακού παιχνιδιού για τα παιδιά, είχαμε όμως φανταστεί ότι κάνει καλό και σε εμάς τους γονείς; Kαι δεν αναφερόμαστε μόνο στην πλέον προφανή ευεργετική δράση του, του bonding με τα μικρά μας. 

Είναι τριών ετών, κοπανιέται στο πάτωμα, ουρλιάζει και σας κλoτσάει, διεκδικώντας ένα γλειφιτζούρι στο σουπερμάρκετ.

Οι προηγούμενες γενιές συνήθως βλέπουμε τα δικά μας παιδικά χρόνια μέσα από το πρίσμα της νοσταλγίας, επιμένοντας ότι όλα ήταν πιο «αθώα» τότε που «δεν υπήρχαν τα tablet και που τα παιδιά έπαιζαν στους δρόμους και τις αλάνες κρυφτό και κυνηγητό».

* Από την Χριστίνα Πίκουλα

Κάποιοι νιώθουν ευτυχισμένοι και πλήρεις με το μοναχοπαίδι, άλλοι – μάλλον οι περισσότεροι – αποφασίζουν να κάνουν δύο παιδιά αλλά να παραμείνουν εκεί αφού, σύμφωνα με μια διαδεδομένη συμβουλή, όταν ξεφεύγουμε από την αναλογία ένα παιδί ανά γονιό τα πράγματα δυσκολεύουν υπερβολικά.