Μυρτώ Κάζη

Όσο απόλαυσα τη μαγική ιεροτελεστία του bedtime story με τα δύο μεγαλύτερα παιδιά μου –και τώρα πια με την Άρια–, άλλο τόσο χαίρομαι όταν τα βλέπω να απλώνουν τα χεράκια τους στη βιβλιοθήκη και να επιλέγουν το βιβλίο που θα διαβάσουν πλέον μόνα τους, ή όταν, σε μια τελείως άσχετη στιγμή, μου πετά

Κάθε βράδυ η ίδια ιστορία. Η ίδια σκηνή. 

Πριν από λίγες ημέρες είδα φευγαλέα σε ένα βίντεο τον τίτλο «μητρική υπεραγάπη». Κάπου θα ήμουν, κάπως θα βιαζόμουν και δεν πάτησα να το δω. Μου έμεινε όμως η λέξη. Υπεραγάπη

Μεγαλώσατε σε ένα σπίτι πλημμυρισμένο από αγάπη όπου η ισότητα ήταν κάτι παραπάνω από δεδομένο. Δυστυχώς δεν μπορώ να σας εγγυηθώ πως το ίδιο θα συμβαίνει και έξω από αυτό. Γι αυτό πάντα να θυμάστε πως: 

«Ρε Μυρτώ, τον ξέρεις τον Κ., δεν είναι σαν τον Μπίθα, το παιδί το μεγαλώνω μόνη μου» μου έγραψε στο μήνυμά της η φίλη μου η Γ., και για πρώτη φορά χρησιμοποίησε τον όρο «Married Single Mom» (MSM).

Η αποδοχή του bullying σιωπηλά, στο όνομα της υποτιθέμενης «φιλίας» που είναι μια μαχαιριά στο στομάχι. H ιστορία αυτή δεν θέλει εισαγωγικό κείμενο. Πρέπει απλά να τη διαβάσετε. Ευχαριστώ πολύ τη μητέρα του Β.

Είναι δύσκολο, είναι δυσάρεστο, είναι αγχωτικό και κάποιες φορές είναι και επικίνδυνο. Το ξέρουμε. Το έχουμε ζήσει όλοι οι γονείς που έχουμε δύο (ή περισσότερα) παιδιά και σας καταλαβαίνουμε.

Είναι αμέτρητες οι φορές που προβληματίζομαι, σκέφτομαι, αναρωτιέμαι. Ποια απάντηση πρέπει να δώσω σε έκτακτες καταστάσεις, σε τρομακτικές στιγμές, σε αγχωτικές συνθήκες. Αλλά και σε στιγμές ευτυχίας, χαράς.