Μυρτώ Κάζη

Προσπαθώ να δω τον εαυτό μου «απέξω». Σαν παρατηρητής. Το πρωί ξυπνάω και με βήμα ταχύ πηγαίνω στα δωμάτια των παιδιών μου να τα ξυπνήσω. Κοιτάω το ρολόι μου. Πάλι αργήσαμε. «Αγάπη μου ξύπνα πρέπει να πάμε σχολείο». Προστακτική και το πρώτο «πρέπει» της ημέρας μας.

Προσπαθώ να θυμηθώ πώς ήταν η ζωή μου πριν γίνω μαμά. Δεν ξέρω αν το έχετε πάθει κι εσείς, αλλά, κάπως, η ζωή πριν από τον ερχομό των παιδιών ήταν λες και ανήκε σε ένα μακρινό παρελθόν. Είναι λες και τότε δεν είχα συναισθήματα.

Ποτέ δεν πίστευα ότι θα μου συμβούν ΟΛΑ όσα κορόιδευα.