editorial

Μια μέρα κατά τη διάρκεια των καλοκαιρινών μας διακοπών, η φίλη μου η Τζωρτζίνα μου έκανε share αυτό: «Όταν συνειδητοποιείς πως το “τελείωσα 4 χρόνια πανεπιστήμιο χωρίς ChatGPT” είναι το νέο “εμείς για να πάμε σχολείο περπατούσαμε 5 χιλιόμετρα στο χιόνι”».

Διάβασα κάπου ένα post που με «ισοπέδωσε», όπως λέει και μια φίλη μου. Το post περίπου έλεγε: «Αν ποτέ πάθω κάτι, άνοιξε το κινητό μου και δες τις φωτογραφίες. Δες πως για εμένα ήσουν το κέντρο του κόσμου μου. Το αστέρι μου.

Μαμά… Μαμά, πεινάω. Μαμά, αγκαλιά.  Μαμά, έλα. Μαμά, κοίτα. Μαμά, άκου. Μαμά, πιάσε. Μαμά, δες!

Πριν από λίγες ημέρες είδα φευγαλέα σε ένα βίντεο τον τίτλο «μητρική υπεραγάπη». Κάπου θα ήμουν, κάπως θα βιαζόμουν και δεν πάτησα να το δω. Μου έμεινε όμως η λέξη. Υπεραγάπη

«Βρε Μυρτώ» μου έγραψε χθες το βράδυ μια κοπέλα στο Instagram «είμαι μαμά μόλις 15 ημέρες τώρα και για ένα πράγμα απορώ. Γιατί κανείς δεν μιλάει για την αληθινή πλευρά της μητρότητας; Τα έχω παίξει, κλαίω πολύ, είμαι κουρασμένη, πολύ, και νιώθω μόνη μου.

Πείτε με γραφική ή ακραία φεμινίστρια, αλλά, όσο μεγαλώνω, τόσο ενισχύεται η πεποίθησή μου πως ακόμα και ο καλύτερος μπαμπάς του κόσμου μπορεί να προσφέρει μέχρι ένα 10% στο μεγάλωμα του παιδιού - μ

Ήταν αρχές του 1968 όταν μια ομάδα γυναικών βγήκε στους δρόμους του Νιου Τζέρσεϊ για να διαδηλώσει κατά του διαγωνισμού ομορφιάς Miss America.

Δώρο είναι που ξυπνάω το πρωί και είσαι εκεί, στο κρεβατάκι σου. Δώρο είναι που είμαι η μαμά σου.