Family

Είναι η ένοχη απόλαυση όλων μας να μπαίνουμε στα μαμαδογκρούπ στα οποία «ανήκουμε» και να διαβάζουμε τους ατέλειωτους διαλόγους που χάνονται στον χωροχρόνο. Όμως συχνά, κάτω από την πίεση της δουλειάς και της καθημερινότητας, τα μαμαδογκρούπ εξελίσσονται σε βραχνά και καταλήγουν στο mute. 

Πόσες ώρες έχουμε στη διάθεσή μας, από τη Δευτέρα μέχρι την Παρασκευή, με τα παιδιά μας; Τα πρωινά οι μικρότεροι συνήθως απουσιάζουν στο σχολείο και οι μεγαλύτεροι στη δουλειά.

Στην πραγματικότητα, κάθε φορά που λέμε «μαμά», κάθε φορά που της χαμογελάμε, κάθε στιγμή που είμαστε κοντά της, είναι για εκείνη δώρο.

Το περιμένουμε πώς και πώς να κατέβει από το σχολικό, προσπαθούμε να μαντέψουμε από το ύφος του αν είναι χαρούμενο, προβληματισμένο ή απλώς κουρασμένο, κι από την αγωνία μας κάνουμε σχεδόν πάντα τη λάθος ερώτηση: «Πώς πήγε το σχολείο σήμερα;».

Προσπαθώ να μεγαλώνω τον γιο μου διδάσκοντάς του τα όρια του σώματός του και τη συναίνεση και ταυτόχρονα την ελευθερία έκφρασης χωρίς ταμπού. Δύσκολο να βρεθεί η ισορροπία.

Οι παιδαγωγικές προσεγγίσεις αναθεωρούνται και αλλάζουν διαρκώς και ό,τι οι γονείς μας μπορεί να αντιμετώπιζαν σαν δεδομένο, σήμερα ίσως το απορρίπτουμε χωρίς δεύτερη σκέψη.

Μπορεί πολλές φράσεις να σας φαίνονται αυτονόητες κι όμως το παιδί σας χρειάζεται να τις ακούει ξανά και ξανά. Γιατί μόνο έτσι θα αποκτήσει το πιο σημαντικό εφόδιο για τη ζωή: την αυτοπεποίθησή του.

Mε θυμάμαι πολύ καλά να φεύγω με το ποδήλατο για να πάω «στη γειτονιά» και να γυρίζω στο σπίτι μόλις νύχτωνε. Θυμάμαι επίσης ότι η μαμά μου δεν με περίμενε εναγωνίως στην πόρτα. Απλά, κάποια στιγμή... με έβλεπε μέσα στο σπίτι.