Family

Η συζήτηση με την Ιωάννα Αρβανίτη, τη μητέρα του υπέροχα χαρισματικού Άγγελου ‒του Αγγελάκου όπως τον λέει κάθε φορά‒, ήταν για εμένα ένα αληθινό δώρο. Μου απέδειξε για μία ακόμα φορά πως η δύναμη της μάνας μπορεί να νικήσει τα πάντα.

Λέει μόνο αλήθειες, έχει φανατικό κοινό στα social media, ενώ δεν βάζει τίποτα πάνω από την οικογένειά της.

Στο παρελθόν, όταν έβλεπα ήδη από τις αρχές Νοεμβρίου πολύχρωμα λαμπιόνια να αναβοσβήνουν μέσα από τζαμαρίες σπιτιών, μεταμορφωνόμουν στον «Σκρουτζ» του Καρόλου Ντίκενς, που μισούσε τα Χριστούγεννα, καταφεύγοντας σε μια εσωτερική γκρίνια: «Από τώρα στόλισαν;». Από τότε που έγινα μητέρα ό

«Stay-at-home moms», μαμάδες που δεν εργάζονται, μαμάδες που είναι στο σπίτι, μαμάδες νοικοκυρές.

Μια από τις περιστάσεις όπου συνειδητοποιείς έντονα πόσο πολύ άλλαξε η ζωή σου από τότε που απέκτησες παιδιά είναι όταν καλείσαι να οργανώσεις ένα ταξίδι: Πολλαπλάσιες αποσκευές, άγχος μέχρι τελευταία στιγμή για να φροντίσεις να καλύψεις κάθε τρομακτικό ενδεχόμενο, όπως έναν υψηλό πυρετό του μικρ

Είναι ο χώρος όπου τα παιδιά κάνουν τα πρώτα τους βήματα κοινωνικοποίησης με άλλα παιδιά – κι εμείς, με άλλους γονείς.

Μέχρι να γίνουμε γονείς, διαβάζουμε όλα αυτά τα άρθρα περί θετικής διαπαιδαγώγησης και οραματιζόμαστε τον μελλοντικό εαυτό μας ως μια μονίμως ψύχραιμη, χαμογελαστή μαμά, που αρκεί να ξεστομίσει τη «σωστή» ατάκα για να οδηγήσει τη συμπεριφορά του παιδιού της στην επιθυμητή κατεύθυ

Επιστρέφουμε στο σπίτι μετά από μια κουραστική ημέρα και ανακαλύπτουμε ότι το σαλόνι μας έχει μεταμορφωθεί σε ναρκοπέδιο με τουβλάκια. Ζητάμε από το παιδί μας, ήρεμα, να τα μαζέψει. (Κάνει ότι) δεν μας ακούει. Του το ξαναζητάμε, με λίγο πιο ανεβασμένους τόνους αυτήν τη φορά.