Μυρτώ Κάζη

Όταν έμεινα έγκυος στον Οδυσσέα, το ενδεχόμενο της καισαρικής δεν πέρασε πότε από το μυαλό μου. Η μαμά μου με γέννησε φυσιολογικά και το ίδιο θα έκανα κι εγώ. Ήταν τόσο... «φυσιολογικό» όλο αυτό.

Από την ημέρα που έγινα μαμά, φίλες, γνωστές, μαμάδες φίλων των παιδιών μου και συγγενείς συχνά με «κατηγορούν» πως είμαι κάπως... υπερβολικά καλή/ανεκτική/χαλαρή με τα παιδιά μου.

Βάζεις το κραγιόν σου, πίνεις την τελευταία γουλιά από το μάτσα τσάι σου, ισορροπείς πάνω στα καλοκαιρινά, ψηλοτάκουνα πέδιλά σου, κοιτάς τον εαυτό σου στον καθρέφτη, ισιώνεις λίγο το δεξί σου χρυσό σκουλαρίκι και τσεκάρεις το Apple watch.

Ακούγεται τόσο απλό και σχεδόν αυτονόητο, μα με όσα συμβαίνουν, δυστυχώς αυτό φαντάζει ονειρικό, μακρινό και τελικά ίσως όχι και τόσο αυτονόητο.

Μπαμπά του παιδιού μας, σε ευχαριστώ που μου θυμίζεις με τον τρόπο σου πως πριν γίνω μαμά ήμουν η σύντροφος την οποία ερωτεύτηκες. Σε ευχαριστώ που έχεις "απαιτήσεις" από εμένα και που μου υπενθυμίζεις γλυκά πως πρέπει να με προσέχω.

"Θα θέλαμε να σας ενημερώσουμε ότι με εισήγηση της Εθνικής Επιτροπής Προστασίας της Δημόσιας Υγείας, αίρεται η υποχρεωτική χρήση της μάσκας στα σχολεία, σε εσωτερικούς και εξωτερικούς χώρους, από την Τετάρτη 1η Ιουνίου 2022" λέει η ανακοίνωση που μόλις ήρθε στο

Σκεφτόμουν ξανά και ξανά το θέμα αυτού του editorial. Το editorial ενός περιοδικού που έρχεται για πρώτη φορά, έπειτα από σχεδόν 2 χρόνια, σε μια ανάμεικτη ψυχολογία.

Είναι απίστευτα όσα ζούμε και μάλλον θα είναι ακόμα πιο απίστευτα όσα θα ζήσουμε στο πολύ άμεσο μέλλον. Η τελευταία διετία μας έχει ισοπεδώσει όλους. Μας έχει αλλάξει ριζικά. Ξαφνικά η ανεμελιά, το κέφι, η αγκαλιά, τα όνειρα είναι εντελώς εκτός προγράμματος.